Opening the text

Dharaṇīvrata-smṛtiḥ, Agastya-bhadrāśva-saṃvādaḥ
Ethical-Discourse (mokṣa-dharma framed through allegorical cosmology)
បន្ទាប់ពីពាក្យរបស់ទុរវាសស៍អំពីធារṇី-វ្រតដ៏អធិក, ព្រះវរាហៈបន្តបង្រៀន។ ព្រះអង្គពិពណ៌នាអំពីសត្យតបាសដែលធ្វើដំណើរទៅតំបន់ហិមវត ជិតទន្លេពុṣ្ពភទ្រា ថ្មចិត្រាសិលា និងដើមប៉ោធិ៍/ប៉ាន់យ៉ាន់ភទ្រវត។ បន្ទាប់មក ព្រឹថិវីនិយាយថា ទោះបានអនុវត្តវ្រតបុរាណនេះជាច្រើនកល្ប ក៏បានភ្លេចបាត់; ដោយព្រះគុណវរាហៈ នាងបានទទួលចងចាំជាតិវិញ (ជាតិស្មរតា) ហើយសួរអំពីការត្រឡប់របស់អគស្ត្យទៅកាន់ព្រះរាជាភទ្រាស្វ។ វរាហៈប្រាប់ថា ភទ្រាស្វគោរពអគស្ត្យ ហើយសួរថា តើចំណងកម្ម និងសំសារ ត្រូវកាត់ផ្តាច់ដូចម្តេច និងតើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីជៀសវាងទុក្ខសោកទាំងក្នុងស្ថានភាពមានកាយ និងគ្មានកាយ។ អគស្ត្យចាប់ផ្តើមរឿងប្រៀបធៀប៖ ព្រះរាជាអ្នកថែគោទៅជិតសមុទ្រ ចូលព្រៃពេញដោយពស់ ហើយជួបសត្វបីពណ៌ និងសត្វជាច្រើនប្រភេទដែលព័ទ្ធគាត់—ជាសញ្ញានៃការចងក្រងរវាងគុណ/ធាតុ និងរាងកាយ—ដើម្បីបើកផ្លូវទៅកាន់ការបកស្រាយអំពីចំណង និងការលោះលែង។
Verse 1
श्रीवराह उवाच । श्रुत्वा दुर्वाससो वाक्यं धरणीव्रतमुत्तमम् । ययौ सत्यतपाः सद्यो हिमवत्पार्श्वमुत्तमम् ॥ ५१.१ ॥
ព្រះវរាហដ៏បរិសុទ្ធមានព្រះបន្ទូលថា៖ បន្ទាប់ពីស្តាប់ពាក្យរបស់ទុរវាសស អំពីធរាណី-វ្រតដ៏ឧត្តម សត្យតបាស បានធ្វើដំណើរភ្លាមៗ ទៅកាន់តំបន់ដ៏ឧត្តមជិតភ្នំហិមវត (ហិមាល័យ)។
Verse 2
पुष्पभद्रा नदी यत्र शिला चित्रशिला तथा । वटो भद्रवटो यत्र तत्र तस्याश्रमो बभौ । तत्रोपरि महत्तस्य चरितं सम्भविष्यति ॥ ५१.२ ॥
នៅទីដែលមានទន្លេពុṣ្ពភទ្រា និងមានថ្មឈ្មោះ សិលា និង ចិត្រសិលា; នៅទីដែលមានដើមវតឈ្មោះ ភទ្រវត—នៅទីនោះ អាស្រមរបស់គាត់បានកើតមាន។ លើទីនោះ នឹងកើតមានរឿងរ៉ាវដ៏អស្ចារ្យអំពីកិច្ចការរបស់គាត់។
Verse 3
धरण्युवाच । बहुकल्पसहस्राणि व्रतस्यास्य सनातन । मया कृतस्य तपस्तन्मया विस्मृतं प्रभो ॥ ५१.३ ॥
ធរា (ផែនដី) បាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះអង្គដ៏អនន្ត, ក្នុងកាលបៈរាប់ពាន់ជាច្រើន ការតបស្យាដែលខ្ញុំបានអនុវត្តទាក់ទងនឹងវ្រតបុរាណនេះ ខ្ញុំបានភ្លេចបាត់ទៅហើយ ឱ ព្រះអម្ចាស់»។
Verse 4
इदानीं त्वत्प्रसादेन स्मरणं प्राक्तनं मम । जातं जातिस्मरा चास्मि विषोका परमेश्वर ॥ ५१.४ ॥
ឥឡូវនេះ ដោយព្រះគុណប្រសាទរបស់ព្រះអង្គ ការចងចាំអតីតកាលរបស់ខ្ញុំបានកើតឡើង; ខ្ញុំបានក្លាយជាអ្នកចងចាំជាតិមុនៗ ហើយគ្មានទុក្ខសោកទៀតទេ ឱ ព្រះអម្ចាស់ដ៏អធិបតី។
Verse 5
यदि नाम परं देव कौतुकं हृदि वर्तते । अगस्त्यः पुनरागत्य भद्राश्वस्य निवेशनम् । यच्चकार स राजा च तन्ममाचक्ष्व भूधर ॥ ५१.५ ॥
បើពិតជា ឱ ព្រះទេវដ៏អធិបតី ការចង់ដឹងនៅក្នុងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ—សូមប្រាប់ខ្ញុំ ឱ អ្នកទ្រទ្រង់ផែនដី ថា អគស្ត្យៈ បានធ្វើអ្វី បន្ទាប់ពីត្រឡប់ទៅលំនៅរបស់ ភទ្រាស្វៈ ហើយស្តេចនោះក៏បានធ្វើអ្វីដែរ។
Verse 6
श्रीवराह उवाच । प्रत्यागतं ऋषिं दृष्ट्वा भद्राश्वः श्वेतवाहनः । वरासनगतं दृष्ट्वा कृत्वा पूजां विशेषतः । अपृच्छन् मोक्षधर्माख्यं प्रश्नं सकलधारिणि ॥ ५१.६ ॥
ព្រះវរាហៈដ៏មានសិរី បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ពេលឃើញឥសីដែលបានត្រឡប់មកវិញ ភទ្រាស្វៈ—អ្នកមានយានពណ៌ស—បានឃើញគាត់អង្គុយលើអាសនៈដ៏ប្រសើរ; បន្ទាប់ពីធ្វើការគោរពបូជាពិសេសហើយ គាត់បានសួរសំណួរដែលហៅថា «មោក្សធម្ម» គឺធម្មស្តីពីការរំដោះ ឱ អ្នកទ្រទ្រង់ទាំងអស់។
Verse 7
भद्राश्व उवाच । भगवन् कर्मणा केन छिद्यते भवसंसृतिः । किं वा कृत्वा न शोचन्ति मूर्तामूर्तोपपत्तिषु ॥ ५१.७ ॥
ភទ្រាស្វៈបាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះមានព្រះភាគ តើដោយកម្មប្រភេទណា វដ្តសង្សារនៃការកើតស្លាប់ត្រូវបានកាត់ផ្តាច់? ឬធ្វើអ្វីហើយ សត្វលោកមិនសោកស្តាយទេ ក្នុងការកើតជារូប និងអរូប?»
Verse 8
अगस्त्य उवाच । शृणु राजन् कथां दिव्यां दूरासन्नव्यवस्थिताम् । दृश्यादृश्यविभागोत्थां समाहितमना नृप ॥ ५१.८ ॥
អគស្ត្យៈបាននិយាយថា៖ «សូមស្តាប់ ឱ ព្រះរាជា រឿងរ៉ាវដ៏ទេវីយ៍មួយ ដែលស្ថិតនៅទាំងឆ្ងាយ និងជិត; កើតឡើងពីការបែងចែករវាងអ្វីដែលឃើញ និងអ្វីដែលមិនឃើញ។ សូមផ្តោតចិត្តឲ្យសមាធិ ឱ អ្នកគ្រប់គ្រង»។
Verse 9
नाहो न रात्रिर्न दिशोऽदिशश्च न द्यौर्न देवा न दिनं न सूर्यः । तस्मिन् काले पशुपालेति राजा स पालयामास पशूननेकान् ॥ ५१.९ ॥
មិនមានទាំងថ្ងៃទាំងយប់ មិនមានទិសឬទិសរង មិនមានមេឃ មិនមានទេវតា មិនមានពេលថ្ងៃ និងមិនមានព្រះអាទិត្យ។ នៅកាលនោះ ព្រះរាជាឈ្មោះ បសុបាលៈ បានថែរក្សាហ្វូងសត្វជាច្រើន។
Verse 10
तान् पालयन् स कदाचिद् दिदृक्षुः पूर्वं समुद्रं च जगाम तूर्णम् । अनन्तपारस्य महोदधेस्तु तीरे वनं तत्र वसन्ति सर्पाः ॥ ५१.१० ॥
ខណៈពេលថែរក្សាពួកវា ម្តងមួយ ព្រះអង្គប្រាថ្នាចង់ឃើញសមុទ្រខាងកើត ក៏បានទៅយ៉ាងរហ័ស។ នៅឆ្នេរសមុទ្រធំ ដែលព្រំដែនឆ្ងាយគ្មានទីបញ្ចប់ មានព្រៃមួយ ហើយនៅទីនោះពស់រស់នៅ។
Verse 11
अष्टौ द्रुमाः कामवहा नदी च तुर्यक् चोर्ध्वं बभ्रमुस्तत्र चान्ये । पञ्च प्रधानाः पुरुषास्तथैकां स्त्रियं बिभ्रते तेजसा दीप्यमानाम् ॥ ५१.११ ॥
នៅទីនោះមានដើមឈើប្រាថ្នាបំពេញប្រាថ្នា៨ ដង មានទន្លេមួយ និងសត្វដែលដើរតាមរបៀបទីបួន ហើយអ្នកដទៃដើរឡើងលើ—ពួកវាវង្វេងទៅមកនៅទីនោះ។ ហើយមានបុរសបុរុសៈសំខាន់៥ នាក់ ក៏គាំទ្រនារីតែមួយ ដែលភ្លឺរលោងដោយតេជៈ។
Verse 12
सा अपि स्त्री स्वे वक्षसि धारयन्ती सहस्रसूर्यप्रतिमं विशालम् । तस्याधरस्त्रिर्विकारस्त्रिवर्ण-स्तं राजानं पश्य परिभ्रमन्तम् ॥ ५१.१२ ॥
នារីនោះផងដែរ កាន់ទុកលើទ្រូងរបស់នាងអ្វីមួយធំទូលាយ ដូចព្រះអាទិត្យមួយពាន់។ ចូរមើលព្រះរាជាអង្គនោះ ដែលបបូរមាត់ក្រោមមានការប្រែប្រួលបីយ៉ាង និងមានពណ៌បីយ៉ាង ខណៈព្រះអង្គវង្វេងទៅមក។
Verse 13
तूष्णीम्भूता मृतकल्पा इवासन् नृपोऽप्यसौ तद्वनं संविवेश । तस्मिन् प्रविष्टे सर्व एते विविशु-र्भयादैक्यं गतवन्तः क्षणेन ॥ ५१.१३ ॥
ពួកគេបានស្ងៀមស្ងាត់ ដូចជាស្លាប់ទៅហើយ។ ព្រះរាជាអង្គនោះក៏ចូលទៅក្នុងព្រៃនោះដែរ។ ពេលព្រះអង្គចូលទៅហើយ ពួកគេទាំងអស់ក៏ចូលតាម—ដោយសារភ័យខ្លាច ពួកគេបានរួមជាអង្គតែមួយក្នុងពេលបន្តិច។
Verse 14
तैः सर्पैः स नृपो दुर्विनीतैः संवेष्टितो दस्युभिश्चिन्तयानः । कथं चैतेन भविष्यन्ति येन कथं चैते संसृताः सम्भवेयुः ॥ ५१.१४ ॥
ព្រះរាជាអង្គនោះ ត្រូវបានសត្វពស់អសីល និងចោរប្លន់ព័ទ្ធជុំវិញ ហើយទ្រង់គិតដោយក្តីព្រួយបារម្ភថា៖ «ដោយសារគាត់ ពួកនេះនឹងរស់រានមានជីវិតដូចម្តេច? ហើយពួកដែលជាប់ពាក់ក្នុងវដ្តសំសារ នឹងឈានទៅកាន់លទ្ធផលល្អបានដូចម្តេច?»
Verse 15
एवं राज्ञश्चिन्तयतस्त्रिवर्णः पुरुषः परः । श्वेतं रक्तं तथा कृष्णं त्रिवर्णं धारयन्नरः ॥ ५१.१५ ॥
ពេលព្រះរាជាកំពុងគិតដូច្នេះ មានបុរសដ៏លើសលប់មួយអង្គ បង្ហាញខ្លួនជាបុគ្គលមានបីពណ៌—ពណ៌ស ពណ៌ក្រហម និងពណ៌ខ្មៅ—កាន់កាប់ពណ៌បីនោះ។
Verse 16
सा संज्ञां कृतवान् मह्यमपरोऽथ क्व यास्यसि । एवं तस्य ब्रुवाणस्य महन्नाम व्यजायत ॥ ५१.१६ ॥
«នាងបានដាក់នាមឲ្យខ្ញុំហើយ; តែឥឡូវនេះ អ្នកដទៃនឹងទៅទីណា?» ពេលគាត់និយាយដូច្នេះ នាមដ៏មហិមាមួយបានបង្ហាញឡើង។
Verse 17
तेनापि राजा संवृतः स बुध्यस्वेति चाब्रवीत् । एवमुक्ते ततः स्त्री तु तं राजानं रुरोध ह ॥ ५१.१७ ॥
ដោយហេតុនោះផង ព្រះរាជាត្រូវបានទប់ស្កាត់ ហើយគាត់បាននិយាយថា «ចូរយល់ដឹងឲ្យច្បាស់»។ ពេលបាននិយាយដូច្នេះ ស្ត្រីនោះបានរារាំងព្រះរាជាឲ្យឈប់។
Verse 18
मायाततं तं मा भैष्ट ततोऽन्यः पुरुषो नृपम् । संवेष्ट्य स्थितवान् वीरस्ततः सर्वेश्वरेश्वरः ॥ ५१.१८ ॥
«កុំភ័យចំពោះអ្វីដែលមាយាបានពង្រីកឡើង»។ បន្ទាប់មក បុរសមួយអង្គទៀត—ព្រះអម្ចាស់វីរបុរស ជាព្រះអធិរាជលើអម្ចាស់ទាំងអស់—បានឈរនៅទីនោះ ដោយព័ទ្ធជុំវិញការពារព្រះរាជា។
Verse 19
ततोऽन्ये पञ्च पुरुषा आगत्य नृपसत्तमम् । संविष्ट्य संस्थिताः सर्वे ततो राजा विरोधितः ॥ ५१.१९ ॥
បន្ទាប់មក បុរសប្រាំនាក់ទៀតបានមកដល់ព្រះរាជាដ៏ប្រសើរ; ពួកគេចូលទៅ ហើយអង្គុយតាមទីកន្លែងរបស់ខ្លួន រួចឈររួមគ្នាទាំងអស់—ហេតុនោះព្រះរាជាត្រូវបានប្រឆាំង។
Verse 20
रुद्धे राजनि ते सर्वे एकीभूतास्तु दस्यवः । मथितुं शस्त्रमादाय लीना अन्योन्यं ततो भयात् ॥ ५१.२० ॥
ពេលព្រះរាជាត្រូវបានទប់ស្កាត់ ពួកចោរទាំងនោះបានរួមជាឯកភាព; កាន់អាវុធដើម្បីវាយប្រហារ ប៉ុន្តែដោយភ័យ ពួកគេបានលាក់ខ្លួនជាប់គ្នាទៅវិញទៅមក។
Verse 21
तैर्लीनैर्नृपतेर्वेश्म बभौ परमशोभनम् । अन्येषामपि पापानां कोटिः साग्राभवन्नृप ॥ ५१.२१ ॥
ដោយពួកវា (អំពើបាប) បានរលាយបាត់ ព្រះរាជវាំងរបស់ព្រះមហាក្សត្របានភ្លឺរលោងយ៉ាងអស្ចារ្យ; ហើយឱ ព្រះរាជា សូម្បីតែអំពើបាបផ្សេងៗជាច្រើនកោដិ ក៏ត្រូវបានលុបបំបាត់ ដោយនៅសល់មិនមាន។
Verse 22
गृहे भूसलिलं वह्निः सुखशीतश्च मारुतः । सावकाशानि शुभ्राणि पञ्चैकॊनगुणानि च ॥ ५१.२२ ॥
ក្នុងគេហដ្ឋាន មានធាតុដី និងទឹក ភ្លើង និងខ្យល់ដែលសុខស្រួលត្រជាក់; ហើយក៏មានលំហអាកាស (ākāśa) ដ៏បរិសុទ្ធជាមង្គល—ដូច្នេះគុណលក្ខណៈមានចំនួនប្រាំ ហើយបន្ថែមទៀតមួយតិច (តាមការរាប់ដែលបានពោល)។
Verse 23
एकैव तेषां सुचिरं संवेष्ट्यासज्यसंस्थिता । एवं स पशुपालोऽसौ कृतवानञ्जसा नृप ॥ ५१.२३ ॥
នាងតែម្នាក់ឯងបានជាប់ពាក់ព័ន្ធយ៉ាងជិតស្និទ្ធ ហើយនៅតែចងភ្ជាប់ជាមួយពួកវាយូរណាស់។ ដូច្នេះ អ្នកគង្វាលគោនោះបានសម្រេចការនោះដោយងាយស្រួល ឱ ព្រះរាជា។
Verse 24
तस्य तल्लाघवं दृष्ट्वा रूपं च नृपतेर्मृधे । त्रिवर्णः पुरुषो राजन्नब्रवीद्राजसत्तमम् ॥ ५१.२४ ॥
ពេលបានឃើញភាពរហ័សរហួន និងរូបសម្បត្តិរបស់ព្រះមហាក្សត្រនៅក្នុងសមរភូមិ បុរសមានពណ៌បី ឱ ព្រះរាជា បានមានព្រះវាចនាដល់ព្រះរាជាដ៏ប្រសើរបំផុត។
Verse 25
त्वत्पुत्रोऽस्मि महाराज ब्रूहि किं करवाणि ते । अस्माभिर्बन्धुमिच्छद्भिर्भवन्तं निश्चयः कृतः ॥ ५१.२५ ॥
«ឱ ព្រះមហាក្សត្រដ៏អធិរាជ ខ្ញុំជាព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះអង្គ សូមប្រាប់ថា ខ្ញុំគួរធ្វើអ្វីសម្រាប់ព្រះអង្គ? ពួកយើងដែលស្វែងរកសាច់ញាតិ បានសម្រេចចិត្តជ្រើសរើសព្រះអង្គជាអ្នកពាក់ព័ន្ធ»។
Verse 26
यदि नाम कृताः सर्वे वयं देव पराजिताः । एवमेव शरीरेषु लीनास्तिष्ठाम पार्थिव ॥ ५१.२६ ॥
«ទោះបីជា ឱ ព្រះទេវៈ ពួកយើងទាំងអស់ត្រូវបានបង្ក្រាបក៏ដោយ ក៏សូមឲ្យជាដូច្នោះចុះ; ឱ ព្រះបាទ យើងនឹងនៅស្ថិត ដោយលាយរលាយចូលក្នុងរាងកាយទាំងឡាយ ដូចនោះឯង»។
Verse 27
मर्य्येके तव पुत्रत्वं गते सर्वेषु सम्भवः । एवमुक्तस्ततो राजा तं नरं पुनरब्रवीत् ॥ ५१.२७ ॥
«មានខ្លះពិតជាបានឈានដល់ស្ថានភាពជាព្រះរាជបុត្ររបស់ព្រះអង្គ; ហើយពេលស្ថានភាពនោះបានកន្លងផុតទៅក្នុងសត្វទាំងអស់ ក៏មានលទ្ធភាពកំណើតឡើងវិញ»។ ដូច្នេះ ព្រះមហាក្សត្របានឆ្លើយតបនឹងបុរសនោះម្តងទៀត។
Verse 28
पुत्रो भवति मे कर्त्ता अन्येषामपि सत्तम । युष्मत्सुखैर्नरैर्भावैर्नाहं लिप्ये कदाचन ॥ ५१.२८ ॥
«ព្រះរាជបុត្ររបស់ខ្ញុំ ជាអ្នកប្រតិបត្តិកម្ម—even សម្រាប់អ្នកដទៃផង ឱ បុរសដ៏ប្រសើរ; ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលត្រូវបានបំពុល ឬប្រឡាក់ ដោយអាកប្បកិរិយា និងសភាពមនុស្ស ដែលកើតពីសេចក្តីសុខរបស់ពួកអ្នកឡើយ»។
Verse 29
एवमुक्त्वा स नृपतिस्तमात्मजमथाकरॊत् । तैर्विमुक्तः स्वयं तेषां मध्ये स विरराम ह ॥ ५१.२९ ॥
ព្រះរាជានោះបានមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះហើយ ក៏បន្តបម្រើព្រះរាជបុត្ររបស់ព្រះអង្គ។ ដោយពួកគេបានដោះលែង ព្រះអង្គក៏ស្ងប់ស្ងាត់សម្រាកនៅកណ្ដាលពួកគេ។
Varāha resumes teaching immediately after Durvāsas’ praise of the supreme Dharaṇī-vrata, situating the vow within a lived ascetic geography as Satyatapās moves toward Himavat near the Puṣpabhadrā river, Citrāśilā rock, and the Bhadravaṭa banyan.
Pṛthivī confesses that although she practiced the ancient Dharaṇī-vrata through innumerable kalpas, she has forgotten its full form; by Varāha’s grace she regains jātismaratā (memory across births/cycles) and pivots the discourse by asking about Agastya’s return to King Bhadrāśva and the king’s questions on liberation.
Varāha narrates the Agastya–Bhadrāśva dialogue: the king asks how karmic bondage and saṃsāra are cut off and how grief is avoided in embodied and disembodied states; Agastya begins a didactic allegory (the cattle-keeper king, ocean, serpent-forest, tri-colored/multiple beings enveloping him) to model how the self becomes bound by interlocking constituents (read as guṇas/elements/psychosomatic factors), setting the stage for discriminative release.
Himavat (Himalaya region); Puṣpabhadrā nadī; Citrāśilā (rock/stone landmark); Bhadravaṭa (sacred banyan); samudra/mahodadhi (ocean); coastal forest inhabited by serpents.
The chapter frames liberation inquiry (mokṣa-dharma) through Bhadrāśva’s questions to Agastya about how karmic action is severed and grief is avoided across states of embodiment. Agastya’s opening allegory—figures enveloping the king—functions as a model for how the person becomes bound by interrelated forces (often read as guṇas/elements and psychosomatic constituents), implying that discernment and disciplined conduct are prerequisites for release.
No explicit tithi, lunar phase, month, or seasonal timing is stated in the provided verses. Chronology is expressed instead through expansive temporal language (bahu-kalpa-sahasrāṇi) indicating repeated cycles across kalpas.
Environmental emphasis appears through the Dharaṇī-vrata frame: Pṛthivī’s vow is positioned as an ‘uttama’ practice tied to Earth (Dharaṇī) and remembered as a long-duration stewardship ethic. The narrative’s detailed placement in river, mountain, banyan, and coastal-forest ecologies foregrounds landscapes as moral-pedagogical settings, supporting a reading of terrestrial care as integral to dharma and memory of cosmic order.
The chapter references the sage Durvāsas (as prior speaker), Satyatapās (as an ascetic moving to Himavat), the sage Agastya (as instructor), and King Bhadrāśva Śvetavāhana (as royal interlocutor). No extended genealogy is supplied in the excerpt, but the king–sage instructional setting reflects a standard Purāṇic courtly pedagogy.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.