Adhyaya 41: Rite of the Varāha Dvādaśī Vow and an Exemplary Narrative on Expiation for Brahmin-Slaying

Verse 1

दुर्वासा उवाच । एवं माघे सिते पक्षे द्वादशीं धरणीभृतः । वराहस्य शृणुष्वाद्यां मुने परमधार्मिक ॥ ४१.१ ॥

ទុರ್ವាសា បានមានព្រះវាចា៖ ដូច្នេះ ក្នុងខែមាឃ នៅពាក់កណ្តាលខែភ្លឺ សូមស្តាប់—ឱ មុនីអ្នកមានធម៌ខ្ពស់បំផុត—អំពីវ្រតទ្វាទសី នៃព្រះវរាហៈ អ្នកទ្រទ្រង់ផែនដី។

Verse 2

प्रागुक्तेन विधानेन सङ्कल्पस्नानमेव च । कृत्वा देवं समभ्यर्च्य एकादश्यां विचक्षणः ॥ ४१.२ ॥

ដោយអនុវត្តតាមវិធីដែលបាននិយាយមុន គេត្រូវធ្វើស្នានជាមួយសង្គల్ప (ការប្តេជ្ញាចិត្តពិធី) ហើយបូជាព្រះដ៏ទេវតា ដោយអ្នកមានប្រាជ្ញា នៅថ្ងៃឯកាទសី។

Verse 3

धूपनैवेद्यगन्धैश्चार्चयित्वाऽच्युतं नरः । पश्चात्तस्याग्रतः कुम्भं जलपूर्णं तु विन्यसेत् ॥ ४१.३ ॥

បន្ទាប់ពីបូជាព្រះអច្យុតៈ ដោយធូប នៃវេដ្យ (អាហារបូជា) និងក្លិនក្រអូប នរណាម្នាក់គួរដាក់កុម្ភ (ភាជន) ពេញទឹក នៅមុខព្រះអង្គ។

Verse 4

ॐ वाराहायेति पादौ तु माधवायेति वै कटिम् । क्षेत्रज्ञायेति जठरं विश्वरूपेत्युरो हरेः ॥ ४१.४ ॥

ដោយបញ្ចេញព្រះនាម «ॐ វារាហាយេ» គេគួរចាត់ទៅកាន់ព្រះបាទ; «មាធវាយេ» ទៅកាន់ចង្កេះ; «ក្សេត្រជ្ញាយេ» ទៅកាន់ពោះ; និង «វិશ્વរូបេ» ទៅកាន់ទ្រូងរបស់ព្រះហរិ។

Verse 5

सर्वज्ञायेति कण्ठं तु प्रजानां पतये शिरः । प्रद्युम्नायेति च भुजौ दिव्यास्त्राय सुदर्शनम् । अमृतोद्भवाय शङ्खं तु एष देवर्चने विधिः ॥ ४१.५ ॥

«សರ್ವជ្ញាយេ» គួរចាត់ទៅកាន់ក; «ព្រះអម្ចាស់នៃសត្វលោក» ទៅកាន់ក្បាល; «ប្រទ្យុម្នាយេ» ទៅកាន់ដៃទាំងពីរ; ចំពោះអាវុធទេវៈ គឺសុទರ್ಶನ (ចក្រ); និង «អម្រឹតោទ್ಭវាយ» ទៅកាន់សង្ខ។ នេះជាវិធីបូជាព្រះដែលបានកំណត់។

Verse 6

एवमभ्यर्च्य मेधावी तस्मिन्कुम्भे तु विन्यसेत् । सौवर्णं रौप्यताम्रं वा पात्रं विभवशक्तितः ॥ ४१.६ ॥

ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីបានបូជាដោយគោរពហើយ អ្នកប្រាជ្ញគួរដាក់ក្នុងកុម្ភពិធីនោះ នូវភាជនៈធ្វើពីមាស ឬប្រាក់ ឬទង់ដែង តាមសមត្ថភាព និងទ្រព្យធន។

Verse 7

सर्वबीजैस्तु सम्पूर्णं स्थापयित्वा विचक्षणः । तत्र शक्त्या तु सौवर्णं वाराहं कारयेद्बुधः ॥ ४१.७ ॥

អ្នកមានវិចារណញ្ញាណ បន្ទាប់ពីបានបង្កើតឲ្យពេញលេញដោយគ្រាប់ពូជទាំងអស់ហើយ គួរឲ្យធ្វើរូបវារាហៈធ្វើពីមាស តាមសមត្ថភាពរបស់ខ្លួន។

Verse 8

दंष्ट्राग्रेणोद्धृतां पृथ्वीं सपर्वतवनद्रुमाम् । माधवं मधुहन्तारं वाराहं रूपमास्थितम् ॥ ४१.८ ॥

ព្រះវិષ્ણុ បានលើកផែនដីឡើងដោយចុងដំស្ត្រា រួមទាំងភ្នំ ព្រៃ និងដើមឈើទាំងឡាយ ហើយទ្រង់បានទទួលរូបវារាហៈ—មាធវៈ អ្នកសម្លាប់មធុ។

Verse 9

सर्वबीजभृते पात्रे रत्नगर्भं घटोपरि । स्थापयेत् परमं देवं जातरूपमयं हरिम् ॥ ४१.९ ॥

លើភាជនៈដែលផ្ទុកគ្រាប់ពូជទាំងអស់ ហើយលើកំពូលកុម្ភនោះ គួរតាំងបដិស្ឋានព្រះដ៏ឧត្តម—ហរិ—ដែលធ្វើពីមាស (ជាតរូប)។

Verse 10

सितवस्त्रयुगच्छन्नं ताम्रपात्रं तु वै मुने । स्थाप्यार्च्चयेद्गन्धपुष्पैर्नैवेद्यैर्विविधैः शुभैः ॥ ४१.१० ॥

ឱ មុនី, បន្ទាប់ពីដាក់ភាជនៈទង់ដែងដែលគ្របដោយក្រណាត់សពីរជាន់ហើយ គួរបូជាដោយគ្រឿងក្រអូប ផ្កា និងនៃវេឌ្យៈជាច្រើនប្រភេទដ៏មង្គល។

Verse 11

पुष्पमण्डलिकां कृत्वा जागरं तत्र कारयेत् । प्रादुर्भावान् हरेस्तत्र वाचयेद् भावयेद् बुधः ॥ ४१.११ ॥

ដោយធ្វើមណ្ឌលផ្កា ហើយរៀបចំការយាមភ្ញាក់នៅទីនោះ; ហើយបុគ្គលប្រាជ្ញា គួរឲ្យអានសូត្រអំពីការប្រាកដកើត (លីឡា) នៃព្រះហរិ នៅទីនោះ និងគួរធ្វើសមាធិគិតពិចារណា។

Verse 12

एवं सन्नियमस्यान्तं प्रभाते उदिते रवौ । शुचिः स्नात्वा हरिं पूज्य ब्राह्मणाय निवेदयेत् ॥ ४१.१२ ॥

ដូច្នេះ ពេលព្រឹកព្រលឹម នៅពេលព្រះអាទិត្យរះឡើង បញ្ចប់និយម (វិន័យបួស) នោះ; បុគ្គលដែលស្អាតបរិសុទ្ធ ក្រោយងូតទឹក គួរបូជាព្រះហរិ ហើយថ្វាយអំណោយដល់ព្រះព្រាហ្មណ៍។

Verse 13

वेदवेदाङ्गविदुषे साधुवृत्ताय धीमते । विष्णुभक्ताय विप्रर्षे विशेषेण प्रदापयेत् ॥ ४१.१३ ॥

គួរថ្វាយជាពិសេស ដល់ព្រះព្រាហ្មណ៍ឥសី ដែលចេះដឹងវេដ និងវិជ្ជាជំនួយវេដ មានចរិតសុចរិត មានប្រាជ្ញា និងមានភក្តីចំពោះព្រះវិṣṇu។

Verse 14

देवं सकुम्भं तं दत्त्वा हरिं वाराहरूपिणम् । ब्राह्मणाय भवेद्यद्धि फलं तन्मे निशामय ॥ ४१.१४ ॥

ក្រោយថ្វាយព្រះទេវតានោះ គឺព្រះហរិក្នុងរូបវារាហា ជាមួយកុម្ភៈ (ប៉ាន់ទឹក) ដល់ព្រះព្រាហ្មណ៍ នោះផលបុណ្យណាដែលកើតឡើង សូមស្តាប់ពីខ្ញុំ។

Verse 15

इह जन्मनि सौभाग्यं श्रीः कान्तिस्तुष्टिरेव च । दरिद्रो वित्तवान् सद्यः अपुत्रो लभते सुतम् । अलक्ष्मीर् नश्यते सद्यो लक्ष्मीः संविशते क्षणात् ॥ ४१.१५ ॥

ក្នុងជីវិតនេះឯង សោភ័ណភាព និងសំណាងល្អកើតមាន—ទ្រព្យសម្បត្តិ ពន្លឺរលោង និងសេចក្តីពេញចិត្តផងដែរ។ អ្នកក្រីក្រក្លាយជាមានទ្រព្យភ្លាមៗ; អ្នកគ្មានកូន ទទួលបានកូនប្រុស។ អលក្ខ្មី (អពមង្គល) វិនាសភ្លាមៗ ហើយលក្ខ្មី (សិរីសួស្តី) ចូលមកក្នុងមួយខណៈ។

Verse 16

इह जन्मनि सौभाग्यं परलोके निशामय । अस्मिन्नर्थे पुरावृत्तमितिहासं पुरातनम् ॥ ४१.१६ ॥

ក្នុងជីវិតនេះ មានសោភ័ណសំណាង ហើយនៅលោកក្រោយផងដែរ; សូមស្តាប់។ ស្តីពីរឿងនេះ ខ្ញុំនឹងប្រាប់ប្រវត្តិព្រេងបុរាណមួយ ដែលជាប្រពៃណីចាស់។

Verse 17

इह लोकेऽभवद् राजा वीरधन्वेति विश्रुतः । स कदाचिद् वनं प्रायान् मृगहेतोः परंतपः ॥ ४१.१७ ॥

នៅក្នុងលោកនេះ មានព្រះមហាក្សត្រមួយ ព្រះនាម វីរធន្វន ដែលល្បីល្បាញ។ ម្តងមួយ ព្រះអង្គជាអ្នកបង្ក្រាបសត្រូវ បានចូលព្រៃ ដើម្បីប្រមាញ់សត្វ។

Verse 18

व्यापादयन् मृगगणान् तत्रार्षिवनमध्यगः । जघान मृगरूपान् सोऽज्ञानतो ब्राह्मणान् नृपः ॥ ४१.१८ ॥

ពេលកំពុងសម្លាប់ហ្វូងក្តាន់ ហើយបានចូលទៅកណ្ដាលព្រៃរបស់ព្រះឥសីនោះ ព្រះមហាក្សត្រ—ដោយមិនដឹង—បានវាយសម្លាប់ព្រះព្រាហ្មណ៍ ដែលស្ថិតក្នុងរូបក្តាន់។

Verse 19

भ्रातरस्तत्र पञ्चाशन्मृगरूपेण संस्थिताः । संवर्तस्य सुता ब्रह्मन् वेदाध्ययनतत्पराः ॥ ४१.१९ ॥

នៅទីនោះ មានបងប្អូនប្រាំសិបនាក់ ស្ថិតនៅក្នុងរូបក្តាន់។ ឱ ព្រាហ្មណ៍ ពួកគេជាកូនប្រុសរបស់ សំវរត និងឧស្សាហ៍ព្យាយាមក្នុងការសិក្សាវេទ។

Verse 20

सत्यतपा उवाच । कारणं किं समाश्रित्य ते चक्रुर्मृगरूपताम् । एतन्मे कौतुकं ब्रह्मन् प्रणतस्य प्रसीद मे ॥ ४१.२० ॥

សត្យតបា បាននិយាយថា៖ «ដោយពឹងផ្អែកលើមូលហេតុអ្វី ពួកគេបានទទួលរូបក្តាន់? នេះជាសំណួរចង់ដឹងរបស់ខ្ញុំ ឱ ព្រាហ្មណ៍; សូមមេត្តាលើខ្ញុំ ដែលបានកោតគោរពបង្គំចំពោះលោក»។

Verse 21

दुर्वासा उवाच । ते कदाचिद्वनं याता दृष्ट्वा हरिणपोतकान् । जातमात्रान् स्वमात्रा तु विहीनान् दृश्य सत्तम । एकैकं जगृहुस्ते हि ते मृताः स्कन्धसंस्थिताः ॥ ४१.२१ ॥

ទុរវាសា បានមានព្រះវាចា៖ ម្តងមួយ ពួកគេបានទៅកាន់ព្រៃ។ ឃើញកូនក្តាន់ទើបកើត ដែលខ្វះម្តាយរបស់ខ្លួន ឱ សត្វល្អបំផុត ពួកគេបានលើកយកម្តងមួយៗ ហើយកូនក្តាន់ទាំងនោះបានស្លាប់ នៅលើស្មារបស់ពួកគេ។

Verse 22

ततस्ते दुःखिताः सर्वे ययुः पितरमन्तिकम् । ऊचुश्च वचनं छेदं मृगहिंसामृते मुने ॥ ४१.२२ ॥

បន្ទាប់មក ពួកគេទាំងអស់មានទុក្ខសោក បានទៅជិតឪពុក ហើយបាននិយាយពាក្យទៅកាន់មុនី ដោយប្រកាសការបោះបង់ការកាប់បំផ្លាញ និងការហិង្សាចំពោះសត្វ។

Verse 23

ऋषिपुत्रका ऊचुः । जातमात्रा मृगाः पञ्च अस्माभिर्निहता मुने । अकामतस्ततोऽस्माकं प्रायश्चित्तं विधीयताम् ॥ ४१.२३ ॥

កូនប្រុសរបស់ឥសីទាំងឡាយបាននិយាយ៖ «ឱ មុនី! ក្តាន់ទើបកើតចំនួនប្រាំ ត្រូវបានយើងសម្លាប់។ ព្រោះវាមិនមែនដោយចេតនា សូមកំណត់ព្រះវិធានប្រាយឆិត្ត (ការសងបាប) សម្រាប់យើងផង»។

Verse 24

संवर्त्त उवाच । मत्पिता हिंसकस्त्वासीदहं तस्माद्विशेषतः । भवन्तः पापकर्माणः संजाताः मम पुत्रकाः ॥ ४१.२४ ॥

សំវត្ត្ត បាននិយាយ៖ «ឪពុករបស់ខ្ញុំជាមនុស្សហិង្សា ហើយខ្ញុំក៏ដោយហេតុនោះ កាន់តែខ្លាំងជាពិសេស។ ដូច្នេះ អ្នកទាំងឡាយ—កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ—បានកើតមកជាអ្នកប្រព្រឹត្តកម្មអាក្រក់»។

Verse 25

इदानीं मृगचर्माणि परिधाय यतव्रताः । चरघ्वं पञ्चवर्षाणि ततः शुद्धा भविष्यथ ॥ ४१.२५ ॥

«ឥឡូវនេះ ចូរពាក់ស្បែកក្តាន់ ហើយកាន់វ្រតៈដោយវិន័យ។ ចូររស់នៅដូច្នេះរយៈពេលប្រាំឆ្នាំ; បន្ទាប់មក អ្នកទាំងឡាយនឹងបានសុទ្ធសាធ»។

Verse 26

एवमुक्तास्तु ते पुत्रा मृगचर्मोपवीतिनः । वनं विविशुरव्यग्रा जपन्तो ब्रह्म शाश्वतम् ॥ ४१.२६ ॥

ដូច្នេះ ព្រះបុត្រាទាំងនោះ ដែលពាក់ស្បែកក្តាន់ជាអាវសក្ការៈ បានចូលទៅក្នុងព្រៃ ដោយចិត្តមិនរំខាន ហើយសូត្រជាបន្តបន្ទាប់នូវព្រះព្រហ្មអនន្ត។

Verse 27

तथा वर्षे व्यतिक्रान्ते वीरधन्वा महीपतिः । तत्राजगाम यस्मिंस्ते चरन्ति मृगरूपिणः ॥ ४१.२७ ॥

បន្ទាប់មក ពេលមួយឆ្នាំកន្លងទៅ ស្តេច វីរធន្វា បានមកដល់ទីនោះ ដែលសត្វទាំងនោះ—បំលែងជារូបក្តាន់—កំពុងដើរលេង។

Verse 28

ते चाप्येकतरॊर्मूले मृगचर्मोपवीतिनः । जपन्तः संस्थितास्ते हि राज्ञा दृष्ट्वा मृगा इति । मत्वा विद्धास्तु युगपन्मृतास्ते ब्रह्मवादिनः ॥ ४१.२८ ॥

ពួកគេផងដែរ ពាក់ស្បែកក្តាន់ជាអាវសក្ការៈ ឈរនៅជើងដើមឈើមួយ កំពុងសូត្រ។ តែស្តេចឃើញហើយគិតថា «វាជាក្តាន់» ដូច្នេះបានបាញ់ពួកគេព្រមគ្នា ហើយអ្នកបកស្រាយព្រះព្រហ្មទាំងនោះស្លាប់រួមគ្នា។

Verse 29

तान् दृष्ट्वा तु मृतान् राजा ब्राह्मणान् संहितव्रतान् । भयेन वेपमानस्तु देवराताश्रमं ययौ । तत्रापृच्छद् ब्रह्मवध्याः ममायाता महामुने ॥ ४१.२९ ॥

ស្តេចឃើញព្រះព្រាហ្មណ៍ទាំងនោះស្លាប់ ហើយជាអ្នករក្សាវ្រតសង្ខិតសង្ខំ ក៏ញ័រដោយភ័យ ទៅកាន់អាស្រាមរបស់ ទេវរាត។ នៅទីនោះបានសួរថា «ឱ មហាមុនី បាបសម្លាប់ព្រាហ្មណ៍ បានមកលើខ្ញុំឬ?»

Verse 30

अमूल्य तद्वधं वृत्तं कथयित्वा नराधिपः । भृशं शोकपरीतात्मा रुरोद भृशदुःखितः ॥ ४१.३० ॥

ឱ អមូល្យា ស្តេចបានរៀបរាប់ហេតុការណ៍នៃការសម្លាប់នោះ ហើយដោយចិត្តលិចលង់ក្នុងសោកសៅ បានយំដោយទុក្ខយ៉ាងខ្លាំង។

Verse 31

स ऋषिर्देवरातस्तु रुदन्तं नृपसत्तमम् । उवाच मा भैर्नृपतेऽपनेष्यामि पातकम् ॥ ४१.३१ ॥

បន្ទាប់មក ឥសីទេវរាត បានមានព្រះវាចាដល់ព្រះរាជាអធិរាជ ដែលកំពុងយំថា៖ «កុំភ័យឡើយ ព្រះមហាក្សត្រ; ខ្ញុំនឹងដកបាបកំហុសរបស់ព្រះអង្គចេញ»។

Verse 32

पाताले सुतलाख्ये च यथा धात्री निमज्जती । उद्धृता देवदेवेन विष्णुना क्रोडमूर्त्तिना ॥ ४१.३२ ॥

ដូចពេលដែល ព្រះធាត្រី (ផែនដី) កំពុងលិចចុះទៅក្នុង បាតាល នៅដែនដែលហៅថា សុតលា នាងត្រូវបានលើកឡើងដោយ ព្រះវិෂ្ណុ ព្រះនៃទេវទាំងឡាយ ដែលបានទទួលរូបកាយជាជ្រូកព្រៃ។

Verse 33

तद्वद् भवन्तं राजेन्द्र ब्रह्मवध्यापरिप्लुतम् । उद्धरिष्यति देवोऽसौ स्वयमेव जनार्दनः ॥ ४१.३३ ॥

ដូច្នេះដែរ ឱ ព្រះរាជាអធិរាជ ព្រះអង្គដែលត្រូវគ្របដណ្តប់ដោយបាបធ្ងន់នៃការសម្លាប់ព្រាហ្មណ៍ នឹងត្រូវបានសង្គ្រោះដោយទេវតានោះឯង គឺ ព្រះជនារទនៈ ដោយព្រះអង្គផ្ទាល់។

Verse 34

एवमुक्तस्ततो राजा हर्षितो वाक्यमब्रवीत् । कतरेण प्रकारेण स मे देवः प्रसीदति । प्रसन्ने चाशुभं सर्वं येन नश्यति सत्तम ॥ ४१.३४ ॥

ព្រះរាជាដែលត្រូវបាននិយាយដូច្នេះ ក៏មានព្រះហឫទ័យរីករាយ ហើយទូលថា៖ «ដោយវិធីណា ទេវតានោះនឹងព្រះហឫទ័យពេញចិត្តចំពោះខ្ញុំ ឱ អ្នកប្រសើរបំផុត? ហើយពេលព្រះអង្គពេញចិត្ត តើដោយអ្វីបានជាអសុភទាំងអស់រលាយបាត់?»

Verse 35

दुर्वासा उवाच । एवमुक्तो मुनिस्तेन देवरात इमं व्रतम् । आचख्यौ सोऽपि तं कृत्वा भुक्त्वा भोगान्सुपुष्कलान् ॥ ४१.३५ ॥

ទុរវាសា បានមានព្រះវាចាថា៖ ដោយត្រូវបានសួរដូច្នេះ ឥសីទេវរាត បានពន្យល់អំពីវ្រត (ពិធីសច្ចៈ) នេះ។ ហើយអ្នកណាដែលបានអនុវត្តវា ក៏បានរីករាយនឹងភោគផលដ៏សម្បូរបែប។

Verse 36

मृत्युकाले मुनिश्रेष्ठ सौवर्णेन विराजता । विमानेनागमत् स्वर्गमिन्द्रलोकं स पार्थिवः ॥ ४१.३६ ॥

ឱ មុនីដ៏ប្រសើរ នៅពេលមរណកាល ព្រះរាជានោះ បានឡើងលើយានទិព្វមាសភ្លឺរលោង ហើយចាកទៅសួគ៌ ដល់លោកឥន្ទ្រ។

Verse 37

तस्येन्द्रस्त्वर्घ्यमादाय प्रत्युत्थानेन निर्ययौ । आयान्तमिन्द्रं दृष्ट्वा तु तमूचुर्विष्णुकिङ्कराः । न द्रष्टव्यो देवराजस्त्वद्धीनस्तपसा इति ॥ ४१.३७ ॥

បន្ទាប់មក ព្រះឥន្ទ្រ ទទួលយកអর্ঘ្យបូជា ហើយចេញទៅទទួលស្វាគមន៍ដោយការក្រោកឡើងគោរព។ តែពេលអ្នកបម្រើព្រះវិṣṇu ឃើញឥន្ទ្រកំពុងមក ពួកគេបាននិយាយថា៖ «ព្រះរាជាទេវតាមិនគួរឲ្យចូលជួបឡើយ—ដោយតបស្យា គាត់ស្ថិតក្រោមអំណាចរបស់អ្នក»។

Verse 38

एवं सर्वे लोकपालाः निर्ययुस्तस्य तेजसा । प्रत्याख्याताश्च तैर्विष्णुकिंकरैर्हीनकर्मणः । एवं स सत्यलोकान्तं गतो राजा महामुने ॥ ४१.३८ ॥

ដូច្នេះ អធិការការពារលោកទាំងអស់ បានថយចេញ ដោយត្រូវពន្លឺតេជៈរបស់គាត់គ្របសង្កត់។ ហើយអ្នកបម្រើព្រះវិṣṇu ទាំងនោះ បានបដិសេធអ្នកប្រព្រឹត្តកម្មទាបថោក។ ដោយរបៀបនេះ ឱ មហាមុនី ព្រះរាជានោះបានទៅដល់ដែនសត្យលោក។

Verse 39

अपुनर्मारके लोके दाहप्रलयवर्ज्जिते । अद्यापि तिष्ठते देवैः स्तूयमानो महानृपः । प्रसन्ने यज्ञपुरुषे किं चित्रं येन तद्भवेत् ॥ ४१.३९ ॥

នៅក្នុងលោកដែលមិនមានការត្រឡប់ទៅមរណៈទៀត ហើយឥតមានអគ្គីភ័យនៃការលាយលះសកល ព្រះរាជាធំមហានោះ នៅតែស្ថិតនៅដល់សព្វថ្ងៃ ត្រូវទេវតាទាំងឡាយសរសើរ។ ពេលយជ្ញបុរុષ ប្រទានព្រះគុណ តើមានអ្វីគួរអស្ចារ្យដែលវាកើតមានដូច្នោះ?

Verse 40

इह जन्मनि सौभाग्यमायुरारोग्यसंपदः । एकैका विधिनोपास्ता ददात्यमृतमुत्तमम् ॥ ४१.४० ॥

នៅក្នុងជីវិតនេះឯង ការអនុវត្តតាមវិធីនោះ ប្រទានសំណាងល្អ អាយុវែង សុខភាព និងសម្បត្តិ។ ការអនុវត្តនីមួយៗ បើធ្វើតាមវិធីដែលបានកំណត់ តែងប្រទាន “អម្រឹត” ដ៏ឧត្តម គឺផលប្រយោជន៍ខ្ពស់បំផុត។

Verse 41

किं पुनर्वर्षसंपूर्णे स ददाति स्वकं पदम् । नारायणश्चतुर्मूर्तिः परार्ध्यं च न संशयः ॥ ४१.४१ ॥

លើសពីនេះទៀត ពេលបំពេញគ្រប់មួយឆ្នាំហើយ គាត់ប្រទានទីលំនៅផ្ទាល់របស់ព្រះអង្គ។ ព្រះនារាយណៈ ដែលបង្ហាញជាចតុរូប ប្រទានអ្វីដែលមានតម្លៃលើសគេ ដោយគ្មានសង្ស័យ។

Verse 42

यथैवोद्धृतवान् वेदान् मत्स्यरूपेण केशवः । क्षीराम्बुधौ मथ्यमाने मन्दरं धृतवान् प्रभुः । तद्वच्च कूर्मरूपाख्या द्वितीया पश्य वैष्णवी ॥ ४१.४२ ॥

ដូចដែលព្រះកេសវៈ ក្នុងរូបត្រី (មត្ស្យ) បានសង្គ្រោះវេទទាំងឡាយ ហើយដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានទ្រទ្រង់ភ្នំមន្ទរា នៅពេលសមុទ្រទឹកដោះត្រូវបានកូរ—ដូច្នេះដែរ សូមមើលការបង្ហាញទីពីរ ដែលគេហៅថា រូបអណ្តើក (កូರ್ಮ) ឱ វៃෂ்ணវី។

Verse 43

यथा रसातलात् क्ष्मां च धृतवान् पुरुषोत्तमः । वराहरूपी तद्वच्च तृतीया पश्य वैष्णवी ॥ ४१.४३ ॥

ដូចដែលព្រះបុរសោត្តមៈ ទទួលរូបជាជ្រូកព្រៃ (វរាហ) បានលើកផែនដីចេញពីរាសាតលា—ដូច្នេះដែរ ឱ វៃෂ்ணវី សូមមើលការបង្ហាញទីបីនេះ។