Adhyaya 123: The Greatness of Fragrant Flowers and Leaves: Prabodhinī (Awakening) Observances and Seasonal Rites

Verse 1

अथ सुमनोगन्धादिमाहात्म्यम्॥ सूत उवाच॥ श्रुत्वा तु कोकामाहात्म्यं पृथिवी धर्मसंहितम्॥ विस्मयं परमं याता श्रुत्वा धर्मं महौजसम्॥

ឥឡូវនេះ ចាប់ផ្តើមពណ៌នាអំពីមហាត្ម្យៈនៃ សុមនោគន្ធា និងប្រធានបទពាក់ព័ន្ធ។ សូតបាននិយាយថា៖ ក្រោយបានស្តាប់មហាត្ម្យៈនៃ កោកា ដែលភ្ជាប់ជាមួយធម៌ ព្រឹថិវីបានពោរពេញដោយអស្ចារ្យយ៉ាងខ្លាំង ក្រោយបានស្តាប់ធម៌ដ៏មានអานุភាពធំ។

Verse 2

धरण्युवाच॥ अहो प्रभावः कोकाया माहात्म्यं क्रोडरूपिणः॥ तिर्यग्योनिगतो वापि प्राप्तो यत्परमां गतिम्॥

ធរណីបាននិយាយថា៖ «អហោ អานุភាពដ៏អស្ចារ្យ—នេះហើយជាមហាត្ម្យៈនៃ កោកា និងមហាត្ម្យៈនៃព្រះអម្ចាស់ដែលទ្រង់មានរូបជាជ្រូកព្រៃ! ព្រោះសូម្បីតែអ្នកដែលកើតក្នុងយោនិសត្វ ក៏អាចឈានដល់គតិខ្ពស់បំផុតបានតាមរយៈនេះ»។

Verse 3

तव देव प्रसादेन किञ्चिदिच्छामि वेदितुम्॥ यन्मया पूर्वपृष्टोऽसि केन धर्मेण मानवाः॥

ដោយព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ ឱ ព្រះទេវា ខ្ញុំប្រាថ្នាចង់ដឹងបន្ថែមបន្តិចទៀត៖ កាលពីមុនខ្ញុំបានសួរព្រះអង្គថា មនុស្សទាំងឡាយឈានដល់គោលបំណងដោយធម៌អ្វី?

Verse 4

तपसा कर्मणा वापि पश्यन्ति त्वां हि माधव॥ प्रसादसुमुखो भूत्वा निखिलं वक्तुमर्हसि॥

ឱ មាធវៈ ដោយតបៈ ឬដោយកម្ម ពួកគេពិតជាបានឃើញព្រះអង្គ; ដូច្នេះ សូមព្រះអង្គមានព្រះមុខប្រកបដោយព្រះគុណ ហើយគួរតែប្រាប់សេចក្តីបង្រៀនទាំងមូល។

Verse 5

एवं पृष्टस्तदा देव्याः माधव्याः स तु माधवः॥ प्रहस्य पुनरेवेदं वक्तुं समुपचक्रमे॥

ដូច្នេះ ពេលទេវី​មាធវី​សួរ​ហើយ មាធវៈ​បានញញឹម ហើយចាប់ផ្តើមនិយាយ​ព្រះធម៌បង្រៀន​នេះ​ម្តងទៀត។

Verse 6

श्रीवराह उवाच॥ एवमेतन्महाभागे यथा त्वं भीरु भाषसे॥ कथयिष्यामि ते धर्मं गुह्यं संसारमोक्षणम्॥

ព្រះស្រីវរាហៈមានព្រះបន្ទូលថា៖ ‘ពិតដូច្នោះហើយ ឱ មហាភាគី ដូចដែលអ្នកនិយាយដោយភ័យ។ ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកអំពីធម៌មួយដ៏លាក់លៀមជ្រាលជ្រៅ ដែលនាំឲ្យរួចផុតពីសំសារៈ।’

Verse 7

गते मेघागमे काले प्रसन्नशरदाशये॥ अम्बरे विमले जाते विमले शशिमण्डले॥

នៅពេលរដូវពពកភ្លៀងបានកន្លងផុត ហើយថ្ងៃរដូវសរទក្លាយជាស្រស់ថ្លា ស្ងប់សុខ នៅពេលមេឃស្អាតឥតមល និងវង់ព្រះចន្ទភ្លឺចែងចាំង បរិសុទ្ធ—

Verse 8

नातिशीतं न चात्युष्णे काले हंसविराविणि॥ कुमुदोत्पलकह्लारपद्मसौरभनिर्भरे॥

នៅកាលដែលមិនត្រជាក់ពេក និងមិនក្តៅពេកនោះ មានសំឡេងហង្សហៅឮកង្វក់ ហើយពេញទៅដោយក្លិនក្រអូបនៃផ្កាគុមុទ ឧត្បល កហ្លារ និងបដ្មៈ—

Verse 9

कुमुदस्य च मासस्य भवेद्या द्वादशी शुभा॥ तस्यां मामर्चयेद्यस्तु तत्प्रभावं शृणुष्व मे॥

ហើយនៅពេលទិវាទ្វាទសីដ៏មង្គលក្នុងខែគុមុទមកដល់—អ្នកណាដែលបូជាអរចនាខ្ញុំនៅថ្ងៃនោះ សូមស្តាប់ពីខ្ញុំអំពីអานุភាព និងផលរបស់វា។

Verse 10

कृत्वा ममैव कार्याणि द्वादश्यां तत्र माधवि॥ ममैवाराधनार्थाय इमं मन्त्रमुदीरयेत्॥

ឱ មាធវី បន្ទាប់ពីបានអនុវត្តកិច្ចដែលបានកំណត់សម្រាប់ព្រះអង្គនៅថ្ងៃទ្វាទសី (ថ្ងៃទី១២) ហើយ គួរអានមន្ត្រនេះ ដើម្បីការបូជាព្រះអង្គ។

Verse 11

मन्त्रः— ब्रह्मणा च रुद्रेण यः स्तूयमानो भवानृषिवन्दितो वन्दनीयश्च प्राप्ता द्वादशीयं ते प्रबुध्यस्व जागृष्व मेघा गताः पूर्णश्चन्द्रः शारदानि पुष्पाणि लोकनाथ तुभ्यमहं ददानीति धर्महेतोस्तव प्रीतये प्रबुद्धं जाग्रतं लोकनाथ त्वां भजमाना यज्ञेन यजन्ते सत्रेण सत्रिणो वेदैः पठन्ति भगवन्तः शुद्धाः प्रबुद्धा जाग्रतो लोकनाथ।

មន្ត្រ៖ «ព្រះអង្គដែលត្រូវបានសរសើរដោយព្រះព្រហ្ម និងព្រះរុទ្រ ដែលត្រូវបានគោរពដោយឥសី និងសមគួរឲ្យគោរព—ថ្ងៃទ្វាទសីរបស់ព្រះអង្គបានមកដល់ហើយ; សូមភ្ញាក់ សូមក្រោកឡើង។ ពពកបានស្រកចេញ; ព្រះចន្ទពេញវង់; ផ្ការដូវសរទកាលបានរីក។ ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃលោក, ខ្ញុំសូមថ្វាយអ្វីៗទាំងនេះដល់ព្រះអង្គ។ ដើម្បីហេតុធម៌ និងដើម្បីឲ្យព្រះអង្គពេញព្រះហឫទ័យ—ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃលោក ដែលបានភ្ញាក់ និងក្រោកឡើង—អ្នកដែលបូជាព្រះអង្គ បូជាដោយយជ្ញ; អ្នកប្រតិបត្តិសត្រ (sattra) បូជាដោយពិធីសត្រ; និងអ្នកបរិសុទ្ធសូត្រវេទ។ សូមភ្ញាក់ និងក្រោកឡើង ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃលោក»

Verse 12

एवं कर्माणि कुर्वन्ति द्वादश्यां वै यशस्विनि॥ मम भक्ताः व्रतं श्रेष्ठं ते यान्ति परमां गतिम्॥

ឱ នារីដ៏មានកិត្តិយស ដូច្នេះហើយ អ្នកសក្ការៈរបស់ព្រះអង្គធ្វើកិច្ចទាំងនេះនៅថ្ងៃទ្វាទសី; ដោយកាន់វ្រតដ៏ប្រសើរនេះ ពួកគេឈានដល់គតិដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។

Verse 13

एवं वै शारदं कर्म निखिलं कथितं मया॥ देवि संसारमोक्षार्थं मम भक्तसुखावहम्॥

ឱ ទេវី ដូច្នេះហើយ ព្រះអង្គបានពណ៌នាពិធីកម្មរដូវសរទកាលទាំងមូល—មានគោលបំណងដើម្បីរួចផុតពីសំសារ និងជាហេតុនាំសុខសាន្តដល់អ្នកសក្ការៈរបស់ព្រះអង្គ។

Verse 14

इति प्रबोधिनी कर्म॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि शैशिरं कर्म शोभनम्॥ यानि कर्माणि कुर्वन्ति पुंसो यान्ति परां गतिम्॥

ដូច្នេះ ពិធីប្រពោធិនីបានបញ្ចប់។ បន្ថែមទៀត ព្រះអង្គនឹងប្រាប់អ្នកអំពីពិធីរដូវសិសិរ (រដូវរងា) ដ៏មង្គល—កិច្ចទាំងឡាយដែលធ្វើឲ្យមនុស្សឈានដល់គតិដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។

Verse 15

शीतवाताभिसन्तप्ता मम भक्त्या व्यवस्थिताः॥ अनन्यमनसो भूत्वा योगाय कृतनिश्चयाः॥

ទោះបីរងទុក្ខដោយខ្យល់ត្រជាក់ក៏ដោយ ក៏នៅតែតាំងមាំក្នុងភក្តិចំពោះខ្ញុំ; ដោយធ្វើចិត្តឲ្យឯកមុខ មិនបែកបាក់ ហើយកំណត់សេចក្តីសម្រេចរឹងមាំសម្រាប់វិន័យយោគៈ។

Verse 16

शिशिरे यानि कर्माणि पुष्पिताश्च वनस्पतिः॥ तैरेव चार्चनं कृत्वा जानुभ्यां पतितः क्षितौ॥

នៅរដូវរងា ដោយអនុវត្តកិច្ចពិធីទាំងឡាយតាមវិន័យ ហើយប្រើរុក្ខជាតិដែលកំពុងចេញផ្កា ដើម្បីធ្វើអារចនា; បន្ទាប់មកគួរធ្លាក់ចុះលើដីដោយជង្គង់ទាំងពីរ ក្នុងការគោរពបូជា។

Verse 17

कराभ्यामञ्जलिं कृत्वा इमं मन्त्र मुदीरयेत्॥

ដោយប្រមូលដៃទាំងពីរជា អញ្ជលិ (អញ្ជលីមុទ្រា) ហើយគួរអានមន្ត្រនេះ។

Verse 18

मन्त्रः— शिशिरो भवान् धातरिमं लोकनाथ हिमं दुस्तरं दुष्प्रवेशं कालं संसारान्मां तारयेमं धर्ता त्रिलोकनाथ।

មន្ត្រ៖ “ឱ ធាត្រ (ព្រះអង្គអ្នកថែរក្សា) ព្រះអង្គជារដូវសិសិរ; ឱ លោកនាថ ព្រះអម្ចាស់នៃលោក—សូមនាំខ្ញុំឆ្លងផុតសំសារៈ តាមរយៈកាលដ៏ត្រជាក់ដូចទឹកកក ដែលឆ្លងកាត់លំបាក និងចូលទៅក៏លំបាកនេះ; ឱ ធរត្រ អ្នកគាំទ្រ, ឱ ត្រីលោកនាថ ព្រះអម្ចាស់នៃបីលោក!”

Verse 19

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे॥ मासं मार्गशिरं चैव वैशाखं च मम प्रियम्॥

បន្ថែមទៀត ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នក—សូមស្តាប់ ឱ វសុន្ធរា—អំពីខែមារគសីរ្ស និងខែវៃសាខផងដែរ ដែលជាទីពេញព្រះហឫទ័យរបស់ខ្ញុំ។

Verse 20

अहं तत्र प्रवक्ष्यामि पुष्पादीनां च यत्फलम् ॥ नववर्षसहस्राणि नववर्षशतानि च

នៅទីនោះ ខ្ញុំនឹងពន្យល់អំពីផល (phala) នៃការថ្វាយបង្គំដូចជា ផ្កា ជាដើម; ដោយបុណ្យនោះ អ្នកនឹងស្នាក់នៅបាន៩,០០០ឆ្នាំ និង៩០០ឆ្នាំទៀតផង។

Verse 21

तिष्ठते विष्णुलोकेऽस्मिन् यो ददाति स्म निश्चलम् ॥ एकैकं गन्धपत्रं च दानमेतन्महत्फलम्

ក្នុងលោកវិស្ណុនេះ អ្នកណាដែលថ្វាយទានដោយសេចក្តីសម្រេចចិត្តមិនរអាក់រអួល នឹងស្ថិតនៅទីនោះ។ សូម្បីតែស្លឹកក្រអូបមួយសន្លឹក—ទាននេះត្រូវបាននិយាយថាមានផលធំ។

Verse 22

मतिमान्धृतिमान्भूत्वा गन्धपुष्पाणि दापयेत् ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि गन्धपत्रस्य यत्फलम्

ដោយក្លាយជាអ្នកមានប្រាជ្ញា និងមានស្ថេរភាព គួរឲ្យមានការថ្វាយផ្កាក្រអូបជាទាន។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹងនិយាយបន្ថែមទៀត៖ អំពីផលពិសេសនៃការថ្វាយស្លឹកក្រអូប។

Verse 23

द्वादश्यां चैव यो दद्यात्त्रीन्मासांश्च समाहितः ॥ कौमुदस्य तु मासस्य मार्गशीर्षस्य वै तथा

ហើយអ្នកណាដែលមានចិត្តសមាធិ ថ្វាយទាននៅថ្ងៃទ្វាទសី (Dvādaśī) ជាបន្តបន្ទាប់រយៈពេលបីខែ—គឺក្នុងខែដែលហៅថា កៅមុទ (Kaumuda) ហើយដូចគ្នានៅខែ មារគសីរស (Mārgaśīrṣa)—

Verse 24

वैशाखस्य तु मासस्य वनमालां सुपुष्पिताम् ॥ एकचित्तं समाधाय गन्धपुष्पाणि यो न्यसेत्

ហើយក្នុងខែ វៃសាខ (Vaiśākha) ដោយថ្វាយកម្រងផ្កាព្រៃ (vanamālā) ដែលរីកស្រស់ស្អាត; អ្នកណាដែលផ្តោតចិត្តជាឯកតា ហើយដាក់ថ្វាយផ្កាក្រអូប—

Verse 25

वर्षाणि द्वादशैवेह तेन पूजा कृता भवेत् ॥ शालपुष्पेण मिश्रेण कौमुद्यां गन्धकेन च

នៅទីនេះ អស់រយៈពេលដប់ពីរឆ្នាំ គេរាប់ថា គាត់បានប្រតិបត្តិបូជារួចហើយ។ ក្នុងកាលកោមុទី ត្រូវបូជាដោយលាយផ្កាសាលា ហើយជាមួយក្លិនក្រអូបផង។

Verse 26

मासि मार्गशिरे भद्रे दद्यादुत्पलमिश्रितम् ॥ एवं महत्फलं भद्रे गन्धपत्रस्य च स्मृतम्

ក្នុងខែមារគសីរសៈ ឱ អ្នកមានមង្គល ត្រូវប្រគេន/អរព្រះទានដែលលាយជាមួយឧត្បល (ផ្កាឈូក)។ ដូច្នេះ ឱ អ្នកមានមង្គល ផលបុណ្យដ៏ធំរបស់ស្លឹកក្រអូប ត្រូវបានចងចាំតាមប្រពៃណី។

Verse 27

श्रुत्वेति वचनं तस्य प्रश्रयेण तु माधवि ॥ प्रहस्य प्रणयाद्वाक्यमित्युवाच वसुन्धरा

លុះបានឮពាក្យរបស់គាត់ ឱ មាធវី វសុន្ធរា បានញញឹមដោយក្តីគោរព ហើយនិយាយពាក្យស្នេហាស្នាល។

Verse 28

द्वादशीं चापि देवेश प्रशंससि सदा मम ॥ इति पृष्टस्तदा देव्याः धरिण्या स तु माधवः

“ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃទេវតា អ្នកតែងតែសរសើរ ទ្វាទសី ដល់ខ្ញុំជានិច្ច។” ដូច្នេះ ពេលទេវីធរណីសួរ មាធវ (វិṣṇុ/វរាហ) ត្រូវបានអញ្ជើញឲ្យឆ្លើយ។

Verse 29

प्रहस्य तामुवाचेदं वचनं धर्मसंश्रितम् ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि येनेमौ मम च प्रियौ

ដោយញញឹម ព្រះองค์បានមានព្រះបន្ទូលទៅនាង ជាពាក្យដែលពឹងផ្អែកលើធម៌ថា៖ “ស្តាប់ដោយសេចក្តីពិត ឱ ទេវី ដោយហេតុនេះ ទាំងពីរនេះក៏ជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំដែរ។”

Verse 30

तिथीनां द्वादशी चापि सर्वयज्ञफलाधिका ॥ त्वया द्विजसहस्रेभ्यो यत्फलं प्राप्नुयान्नरः

ក្នុងចំណោមថ្ងៃតិថីទាំងឡាយ ថ្ងៃទ្វាទសី (Dvādaśī) ត្រូវបានពោលថា លើសលប់ផលនៃយជ្ញាទាំងអស់; ដោយការគោរពបូជាអ្នក មនុស្សម្នាក់ទទួលបានបុណ្យដូចគ្នានឹងការធ្វើទានដល់ព្រះព្រាហ្មណ៍រាប់ពាន់។

Verse 31

तदेकं संप्रदायैव द्वादश्यामभिविन्दति ॥ कौमुद्यां च प्रबुद्धोऽस्मि वैशाख्यां च समुद्घृतः

ដោយការផ្តល់ទាន/អរព្រះគ្រឿងបូជាតែមួយនោះ មនុស្សម្នាក់ពិតប្រាកដទទួលបានផលនៅថ្ងៃទ្វាទសី។ ‘នៅខែការតិក (Kaumudī) ខ្ញុំត្រូវបានដាស់ឲ្យភ្ញាក់ ហើយនៅខែវៃសាខ (Vaiśākha) ខ្ញុំត្រូវបានលើកឡើងវិញ’ ដូចដែលបានពោល។

Verse 32

महानाधिहरॊ योगस्तेनैतत्प्रभवो धरे ॥ अतः कौमुदिकायां तु वैशाख्यां यतमानसः

ឱ ផែនដីអើយ ការអនុវត្តវិន័យនេះជាយោគៈដែលបំបាត់ទុក្ខវេទនាធំៗ; ពីវានេះហើយកើតមានអត្ថប្រយោជន៍នេះ។ ដូច្នេះ ក្នុង Kaumudī (ការតិក) និងក្នុងវៃសាខ គួរខិតខំដោយចិត្តផ្តោតមួយ។

Verse 33

गन्धपत्रं करे गृहीय इमं मन्त्र मुदीरयेत् ॥ मन्त्रः — भगवन्नाज्ञापय इमं बहुतरं नित्यं वैशाखं चैव कार्तिकम्

ដោយកាន់ស្លឹកក្រអូបមួយនៅក្នុងដៃ គួរអានមន្តនេះថា៖ ‘ឱ ព្រះភគវាន សូមបញ្ជា/សូមទទួលការអនុវត្ត/ការអរព្រះគ្រឿងបូជាដ៏ច្រើននេះ—វៃសាខជានិច្ច និងការតិកផងដែរ।’

Verse 34

गृहीाण गन्धपत्राणि धर्ममेव प्रवर्धय ॥ नमो नारायणेत्युक्त्वा गन्धपत्रं प्रदापयेत्

‘សូមទទួលស្លឹកក្រអូបទាំងនេះ; សូមបង្កើនធម៌ឲ្យរីកចម្រើន’។ បន្ទាប់ពីនិយាយថា ‘នមោ នារាយណៈ’ គួរប្រគេនស្លឹកក្រអូបនោះ។

Verse 35

पुष्पाणां च प्रवक्ष्यामि यो गुणो यच्च वै फलम् ॥ दत्त्वा वै गन्धपत्राणि पुष्पहस्तः शुचिर्नरः ॥ ॐ नमो वासुदेवायेत्युक्त्वा मन्त्र मुदीरयेत्

ខ្ញុំនឹងពន្យល់អំពីគុណនៃផ្កា និងផលដែលវាបង្កើត។ បន្ទាប់ពីបូជាស្លឹកក្រអូប អ្នកដែលបានសម្អាតខ្លួន កាន់ផ្កានៅក្នុងដៃ គួរប្រាប់មន្តថា «អោម នមោ វាសុទេវាយ» ហើយបន្ទាប់មកសូត្របទបន្ត។

Verse 36

मन्त्रः — भगवन्नाज्ञापय सुमनांसीमानि अर्चयितुं मां सुमनसङ्कुरु गृहीष्व सुमनस्कं देव सुगन्धेन ते नमः

មន្ត្រ៖ «ឱ ព្រះមានព្រះភាគ! សូមអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំបូជាដោយផ្កាទាំងនេះ; សូមធ្វើឲ្យចិត្តខ្ញុំមានសុចរិត និងសុភមង្គល។ ឱ ទេវៈ! សូមទទួលការបូជានេះដោយចិត្តរីករាយ; សូមនមស្ការ​ដល់ព្រះអង្គជាមួយក្លិនក្រអូប»។

Verse 37

दिव्यं वर्षसहस्रं वै मम लोकेषु तिष्ठति ॥ एकैकस्य तु पुष्पस्य पुण्यमेतन्महाफलम्

អ្នកបូជានឹងស្នាក់នៅក្នុងលោករបស់ព្រះអង្គរយៈពេលមួយពាន់ឆ្នាំទិព្វ; ហើយសម្រាប់ផ្កាមួយៗ បុណ្យនេះមានផលធំមហិមា។

Verse 38

सुमनो गन्धसम्भूतं यत्त्वया पूर्वपृच्छितम्

អំពី ‘សុមនស’ គឺផ្កាដែលកើតពីក្លិនក្រអូប ដែលអ្នកបានសួរពីមុន—ឥឡូវនេះខ្ញុំនឹងពន្យល់។

Verse 39

यावल्लोकाश्च धार्यन्ते तावत्कालं वसुन्धरे ॥ मद्भक्तो जायते धन्यो नान्यभक्तः कदाचन

ត្រាបណ្តាលដែលលោកទាំងឡាយត្រូវបានគាំទ្រ ឱ វសុន្ធរា ក្នុងរយៈកាលនោះ អ្នកដែលមានភក្តីចំពោះខ្ញុំកើតមកជាអ្នកមានសំណាង; អ្នកគ្មានភក្តីមិនដែលមានដូច្នោះឡើយ។

Verse 40

यस्त्वथैतेन मन्त्रेण शिशिरे कर्म कारयेत् ॥ स गच्छेत्परमां सिद्धिं मम भक्त्या व्यवस्थितः ॥

អ្នកណាដែលប្រើមន្ត្រនេះធ្វើពិធីកិច្ចក្នុងរដូវរងា ហើយឈរជាប់ក្នុងភក្តិចំពោះខ្ញុំ នោះនឹងបានសិទ្ធិដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។

Verse 41

प्रभो द्वादश मासाश्च षष्ट्युत्तरशतत्रयम् ॥ तत्र द्वावेव किं मह्यं भगवन् किं प्रशंससि ॥

ឱ ព្រះអម្ចាស់! មានដប់ពីរខែ ហើយក៏មានបីរយហុកសិបថ្ងៃផងដែរ។ ក្នុងនោះ ពីរណាខ្លះដែលជាប្រយោជន៍ដល់ខ្ញុំជាពិសេស? ឱ ភគវាន ព្រះអង្គសរសើរអ្វី?

Verse 42

प्राप्नोति ददमानस्तु मम कर्मपरायणः ॥ न जन्ममरणं चैव न ग्लानिं न च वै क्षुधाम् ॥

ប៉ុន្តែអ្នកដែលបរិច្ចាគតាមវិធីពិធី ហើយឧស្សាហ៍ព្យាយាមក្នុងកិច្ចដែលខ្ញុំបានកំណត់ នឹងទទួលផល៖ គ្មានកំណើតនិងមរណៈ គ្មានភាពនឿយហត់ ហើយក៏គ្មានឃ្លានដែរ។