Adhyaya 5

ស្កន្ទៈពិពណ៌នាព្រះមហាក្សត្រ អមាវាសុ (ពាក់ព័ន្ធនឹងវង្សវាសុ) ជាអ្នកគ្រប់គ្រងគំរូ មានគុណធម៌រឹងមាំ៖ ធម៌ ការគោរពឪពុកម្តាយ ការគ្រប់គ្រងខ្លួន អហിംសា ភាពទាបខ្លួន និងចិត្តមាំមួន។ ព្រះអង្គធ្វើជបៈមន្ត្រ នារាយណៈ ជានិច្ច និងបូជាតាមរបៀបរៀបរយ (មានរបបប្រាំដងក្នុងមួយថ្ងៃ) ដោយសូមថ្វាយដំបូងដល់ វាសុទេវៈ ហើយចែក “សេស” ទៅទេវតា បុព្វបុរស ព្រាហ្មណ៍ និងអ្នកពឹងពាក់ មុននឹងទទួលទានអ្វីដែលនៅសល់—ជាចរិយានៃការបរិភោគដែលបានបរិសុទ្ធ។ ព្រះអង្គចាត់ទុកការបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់សត្វមានជីវិតដោយការបរិភោគសាច់ ជាកំហុសធ្ងន់ ហើយគ្រប់គ្រងដោយកាត់បន្ថយការកុហក ការប្រកាន់អាក្រក់ និងកំហុសលាក់លៀម។ ជំពូកនេះភ្ជាប់ភក្តិជាមួយប្រពៃណីពិធី៖ គ្រូប៉ាញ្ចរាត្រ ត្រូវបានគោរព និងពិធីកាម្យ នៃមិត្តិក និងកាតព្វកិច្ចប្រចាំ ត្រូវបានអនុវត្តតាមរបៀបសាត្វវត/វៃષ્ણវ។ បន្ទាប់មកមានការទទួលស្គាល់ពីស្ថានសួគ៌ (អំណោយពីឥន្ទ្រ) ប៉ុន្តែរឿងរ៉ាវព្រមានថា សូម្បីអ្នកមានគុណធម៌ក៏អាចធ្លាក់ដោយអភិលាស ឬពាក្យខុសក្នុងចំណោមទេវតា។ ដោយត្រឡប់ទៅការជបៈមន្ត្រ និងភក្តិដ៏មាំមួន ព្រះអង្គបានស្ដារស្ថានសួគ៌វិញ ត្រូវកើតឡើងវិញដោយសារពាក្យបណ្តាសារបស់ឪពុក ហើយចុងក្រោយឡើងទៅកាន់ស្ថានខ្ពស់—បង្កើនការថ្វាយបូជាក្នុងចំណោមឥសី និងទទួលបានស្ថានភាពអតីតភ័យដ៏អធិបតីរបស់ វាសុទេវៈ។