Adhyaya 4

ជំពូកនេះបង្ហាញពីចលនាពីរដែលភ្ជាប់គ្នា។ (១) ក្នុងសន្ទនា នារទៈបានស្តាប់ធម៌ហើយពេញចិត្ត ប៉ុន្តែសូមឃើញរូបដ៏បឋម/អធិឋានរបស់ព្រះ។ ព្រះនារាយណៈប្រាប់ថា រូបនោះមិនអាចឃើញដោយទាន យជ្ញៈ ពិធីវេដ ឬតបស្យា តែដោយភក្តិឯកមុខ (ananyā-bhakti) ប៉ុណ្ណោះ។ នារទៈត្រូវបានអះអាងថាសមស្របដោយចំណេះដឹង វិរាគ្យ និងការស្មោះត្រង់ចំពោះស្វធម៌ ហើយត្រូវបានណែនាំឲ្យទៅកាន់ «កោះស» ខាងក្នុង គឺ Śvetadvīpa។ (២) ស្កន្ទៈពិពណ៌នាដំណើរហោះហើរយោគីរបស់នារទៈ និងទស្សនៈកោះ Śvetadvīpa ដែលភ្លឺរលោងនៅខាងជើងសមុទ្រទឹកដោះ មានដើមឈើមង្គល សួនច្បារ ទន្លេ ផ្កាឈូក បក្សី និងសត្វជាច្រើន។ ប្រជាជននៅទីនោះជាមនុស្សរួចផុត បាបមិនមាន ក្លិនក្រអូប យុវវ័យ មានសញ្ញាមង្គល ខ្លះមានដៃពីរ ខ្លះមានដៃបួន មិនរង «រលកប្រាំមួយ» (ṣaḍ-ūrmi) និងលើសពីការភ័យខ្លាចចំពោះកាលៈ។ សាវរណីសួរថា ពួកគេកើតឡើងដូចម្តេច និងស្ថានភាពជាអ្វី។ ស្កន្ទៈឆ្លើយថា ពួកគេជាបុគ្គល «អក្សរ» (Akṣara) ដែលបានឈានដល់សភាពព្រះ (brahma-bhāva) ដោយការបូជាឯកមុខក្នុងវដ្តមុនៗ មិនស្ថិតក្រោមកាលៈ និងមាយា ហើយនៅពេលលាយលះវិលទៅអក្សរ-ធាម។ អ្នកដទៃ ទោះកើតជាក្សរ (kṣara) ក៏អាចស្មើបានដោយអហിംសា តបស្យា ស្វធម៌ វិរាគ្យ ចំណេះដឹងអំពីមហិមារបស់វាសុទេវៈ ភក្តិជានិច្ច សមាគមជាមួយមហាបុរស មិនចាប់អារម្មណ៍សូម្បីមុក្ខ និងសិទ្ធិ និងការស្តាប់/សូត្ររឿងកំណើតនិងកិច្ចការរបស់ហរិជាមួយគ្នា។ ជំពូកបញ្ចប់ដោយសន្យានិទានបុរាណវែងមួយ ដើម្បីបង្ហាញថាមនុស្សក៏អាចឈានដល់ស្ថានភាពនោះបាន។