Adhyaya 3

អធ្យាយ ៣ បើកឡើងជាសន្ទនាធម្មវិជ្ជា ដោយនារទៈសរសើរ និងសួរ៖ ប្រសិនបើវាសុទេវ (Vāsudeva) ត្រូវបានសរសើរនៅក្នុងវេដ និងបុរាណថាជាអ្នកបង្កើត និងគ្រប់គ្រងអស់កល្បជានិច្ច ហើយវណ្ណៈ–អាស្រាមទាំងអស់គោរពបូជាទ្រង់ជាច្រើនរូបរាង នោះទេវតាណាដែលសូម្បីវាសុទេវក៏បូជាដូចជាព្រះបិតា ឬព្រះជាម្ចាស់? ព្រះនារាយណៈឆ្លើយថា គោលលទ្ធិនេះល្អិតល្អន់ ហើយបង្ហាញអត្តសញ្ញាណអុបនិសដ៍៖ ព្រះបរមសច្ចៈ–ជ្ញានៈ–អនន្ត ប្រាហ្មណ៍ លើសពីគុណៈបី បង្ហាញជាពុរុសៈដ៏ទេវីយ៍ មហាពុរុសៈ ដែលគេហៅថា វាសុទេវ, នារាយណៈ, វិស្ណុ និងក្រឹស្ណ។ ទ្រង់បញ្ជាក់ “មર્યាទា” សម្រាប់លោក៖ កិច្ចដៃវៈ និងបិត្រឹ (daiva–pitṛ) ត្រូវអនុវត្ត តែចុងក្រោយទាំងពីរត្រូវបង្វែរទៅកាន់ព្រះអម្ចាស់តែមួយ ដែលជាអាត្មានៃសត្វទាំងអស់។ បន្ទាប់មកអធ្យាយចាត់ថ្នាក់កម្មវេដៈជា ប្រវ្រឹត្តិ និងនិវ្រឹត្តិ៖ ប្រវ្រឹត្តិរួមមានភារកិច្ចសង្គម (អាពាហ៍ពិពាហ៍ ទ្រព្យសម្បត្តិត្រឹមត្រូវ យជ្ញាដែលពាក់ព័ន្ធនឹងកាម និងការងារសាធារណៈ) ផ្តល់ផលសួគ៌មានកំណត់ ហើយពេលបុណ្យអស់ នឹងត្រឡប់មកផែនដី។ និវ្រឹត្តិរួមមានការលះបង់ ការគ្រប់គ្រងខ្លួន តបៈ និងយជ្ញាខ្ពស់ (ប្រាហ្ម/យោគ/ជ្ញាន/ជប) នាំទៅលោកខ្ពស់លើសត្រីលោក ប៉ុន្តែសូម្បីនោះក៏ស្ថិតក្រោមការលាយរលំកាលចក្រវាល។ ចំណុចសំខាន់គឺ៖ កម្មដែលកើតពីគុណៈ អាចក្លាយជា “និរគុណ” ប្រសិនបើអនុវត្តជាវិស្ណុ-សម្បន្ធ (viṣṇu-sambandha) ដោយបង្កើតផលអក្សយៈ និងនាំទៅធាមៈរបស់ព្រះភគវាន។ គំរូពីប្រវ្រឹត្តិ (ប្រជាបតិ ទេវតា ឫសី) និងនិវ្រឹត្តិ (សនកៈ និងមុនីនៃស្ថិតិដាច់ខាត) ត្រូវបានបង្ហាញថាបូជាព្រះអម្ចាស់ដូចគ្នា តាមវិន័យរបស់ខ្លួន។ ចុងក្រោយអធ្យាយលើកឡើងថា ព្រះអម្ចាស់ឆ្លើយតបចំពោះភក្តិ៖ សកម្មភាពតិចតួចជាមួយសេចក្តីស្រឡាញ់ផ្តល់ផលធំ និងយូរអង្វែង; អ្នកភក្តិឯកទេសទទួលសេវាកម្មលើសវត្ថុជាមួយរាងកាយមិនមាតេរីយ៉ាល់ ហើយទំនាក់ទំនងពិតណាមួយជាមួយទ្រង់បញ្ឈប់សំសារ និងគាំទ្រជោគជ័យក្នុងកម្មយោគ និងជ្ញានយោគ។