Adhyaya 25

ជំពូកនេះជាព្រះធម្មបកស្រាយយ៉ាងតឹងរឹង ដែលព្រះនារាយណ៍ (Śrī Nārāyaṇa) ទ្រង់ប្រទានដល់ឥសីមួយ។ ដំបូងទ្រង់កំណត់ “វೈរាគ្យ” ជាការមិនចាប់អារម្មណ៍យូរអង្វែងចំពោះវត្ថុដែលរលាយបាត់ ហើយបញ្ជាក់ដោយប្រមាណៈជាច្រើន (ការយល់ឃើញ ការសន្និដ្ឋាន និងសក្ខីកម្មអាគម) ថារូបធាតុមានលក្ខខណ្ឌមិនអាចទុកចិត្តបាន។ បន្ទាប់មកទ្រង់ពន្យល់ “ប្រល័យ” ៤ប្រភេទតាមពេលវេលា៖ (១) ការរលាយប្រចាំថ្ងៃ/ជានិច្ច ដែលឃើញក្នុងការប្រែប្រួលនៃរាងកាយ និងទុក្ខដែលកើតឡើងជាញឹកញាប់; (២) នៃមិត្តិកប្រល័យ តាមវដ្តថ្ងៃ-យប់របស់ព្រះព្រហ្មា រួមទាំងលំដាប់មនុ ១៤ ការស្ងួតនៃលោកភព ភ្លើងកូស្មិក និងទឹកជំនន់បន្ទាប់; (៣) ប្រក្រឹតិកប្រល័យ ជាការស្រូបត្រឡប់ជាដំណាក់កាលនៃធាតុ និងអង្គសមត្ថភាពទៅកាន់ប្រក្រឹតិ; (៤) អាត្យន្តិកប្រល័យ ជាការឈប់សព្វស្ថានចុងក្រោយ ដែលម៉ាយា បុរស និងកាលៈ ស្រឡះចូលទៅក្នុងអមរភាព ទុកតែព្រះអម្ចាស់តែមួយ។ ក្រោយពេលបង្ហាញអនិច្ចភាព និងការស្រឡះត្រឡប់នៃសកលលោក ជំពូកនេះបង្វែរទៅការអនុវត្ត៖ ការភក្តិឯកទិសចំពោះវាសុទេវ ត្រូវបានកំណត់ ហើយបញ្ជី “ភក្តិ ៩ប្រភេទ” ត្រូវបានរៀបរាប់។ “ឯកាន្តិកធម្ម” ត្រូវបានសរសើរថាជាវិន័យដ៏មានប្រសិទ្ធិភាពបំផុតសម្រាប់មោក្ខៈ ហើយបញ្ចប់ដោយពាក្យផលស្តីពីអំណាចសង្គ្រោះនៃនាមវាសុទេវ ទោះបីអានឬនិយាយមិនល្អឥតខ្ចោះក៏ដោយ។