Adhyaya 50

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं राहुप्रतिष्ठितम् । शनैश्चरेश्वराद्देवि वायव्ये संप्रतिष्ठितम्

ឥશ્વរ បានមានព្រះបន្ទូល៖ បន្ទាប់មក ឱ មហាទេវី គួរទៅកាន់លិង្គដែលរាហ៊ូបានបង្កើតប្រតិស្ឋា ស្ថិតនៅទិសពាយ័ព្យ ជិតព្រះសនៃශ්ចរេស្វរ។

Verse 2

अजादेव्याश्चोत्तरतो धनुषां सप्तके स्थितम् । मंगलायाः समीपस्थं नातिदूरे व्यवस्थितम्

ទីនោះស្ថិតនៅខាងជើងនៃអជាទេវី ចម្ងាយប្រាំពីរប្រវែងធ្នូ ហើយនៅជិតនាងមង្គលា មិនឆ្ងាយឡើយ។

Verse 3

लिंगं महाप्रभावं तु सैंहिकेयप्रतिष्ठितम् । तत्र वर्षसहस्रं तु वैप्रचित्तिस्तपोऽकरोत्

លិង្គនោះមានអานุភាពដ៏មហិមា ត្រូវបានស្ថាបនាដោយកូនប្រុសនៃសിംហិកា (រាហុ)។ នៅទីនោះ វៃប្រចិត្តិបានធ្វើតបស្យា អស់ពាន់ឆ្នាំ។

Verse 4

स्वर्भानुः स महावीर्यो वक्त्रयोधी महासुराः । समाराध्य महादेवं दिव्येन तपसा प्रभुम्

ស្វರ್ಭានុ អសុរាដ៏មហាវីរៈ អ្នកប្រយុទ្ធដ៏ល្បី បានបូជាបម្រើព្រះមហាទេវ ព្រះអម្ចាស់ដ៏អធិបតី ដោយតបស្យាដ៏ទេវីយ។

Verse 5

लिंगेऽवतारयामास जगद्दीपं महेश्वरम् । यश्चैनं पूजयेद्भक्त्या नरः सम्यक्च पश्यति । तस्य पापं क्षयं याति अपि ब्रह्मवधोद्भवम्

គាត់បានអញ្ជើញព្រះមហេស្វរ ព្រះពន្លឺនៃលោក ឲ្យបង្ហាញក្នុងលិង្គ។ អ្នកណាបូជាព្រះអង្គដោយភក្តី និងឃើញព្រះអង្គដោយត្រឹមត្រូវ បាបរបស់គាត់នឹងវិនាស ទោះបីជាបាបកើតពីព្រហ្មហត្យា ក៏ដោយ។

Verse 6

नांधो न बधिरो मूको न रोगी न च निर्द्धनः । कदाचिज्जायते मर्त्यस्तेन दृष्टेन भूतले

នៅលើផែនដីនេះ មនុស្សស្លាប់ដែលបានឃើញលិង្គនោះ មិនកើតជាមនុស្សខ្វាក់ មិនថ្លង់ មិនគ មិនឈឺ ហើយមិនក្រីក្រ ទៀតឡើយ។

Verse 7

सुखसौभाग्यसंपन्नस्तदा भवति रूपवान् । सर्वकामसमृद्धात्मा मोदते दिवि देववत्

បន្ទាប់មក គាត់ក្លាយជាអ្នកពេញដោយសុខសាន្ត និងសំណាងល្អ មានរូបសោភា; បំពេញបំណងទាំងអស់ ហើយរីករាយនៅសួគ៌ដូចទេវតា។

Verse 8

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं राहुदैवतम् । श्रुत्वा तु मोहनिर्यातो नरो निष्कल्मषो भवेत्

ឯនេះហើយ ព្រះនាងទេវី អំពីមហិមារបស់ទេវតារាហូ ខ្ញុំបានប្រាប់ដល់ព្រះនាង។ អ្នកណាស្តាប់ហើយ នឹងរួចផុតពីមោហៈ និងក្លាយជាបរិសុទ្ធឥតបាប។

Verse 50

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये राह्वीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचाशोऽध्यायः

ដូច្នេះ បញ្ចប់ជំពូកទីហាសិប ដែលមាននាម «ការពិពណ៌នាមហិមារបស់ រាហ្វីឥશ્વរ» ក្នុង «ព្រហាសក្សេត្រមាហាត្ម្យ» ផ្នែកទីមួយ នៃ ព្រហាសខណ្ឌ ទីប្រាំពីរ ក្នុង ស្កន្ទមហាបុរាណ មាន៨១,០០០ ស្លោក។