Adhyaya 166

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः सिद्धेश्वरी देवी वैष्णवी पापनाशिनी । आनन्दं परमं प्राप्ता दृष्ट्वा स्थानं सुशोभनम्

មារកណ្ឌេយៈបានមានពាក្យថា៖ បន្ទាប់មក ព្រះនាងសិទ្ធេស្វរី—វៃෂ្ណវី អ្នកបំផ្លាញបាប—បានទស្សនាទីសក្ការៈដ៏ស្រស់ស្អាតនោះ ហើយបានឈានដល់អានន្ទដ៏ឧត្តម។

Verse 2

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । देवीं पश्यति यो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

នៅទីរថៈនោះ មនុស្សគួរងូតទឹកសក្ការៈ ហើយបូជាព្រះបិត្រឹទេវតា (ទេវតាបុព្វបុរស)។ អ្នកណាដែលទស្សនាព្រះនាងទេវីនៅទីនោះដោយភក្តិ នឹងរួចផុតពីបាប និងការធ្លាក់ចុះទាំងអស់។

Verse 3

मृतवत्सा तु या नारी वन्ध्या स्त्रीजननी तथा । पुत्रं सा लभते नारी शीलवन्तं गुणान्वितम्

ស្ត្រីដែលបានបាត់បង់កូន ស្ត្រីដែលគ្មានកូន និងស្ត្រីដែលសម្រាលបានតែកូនស្រី—នាងនឹងបានកូនប្រុស មនុស្សមានសីលធម៌ល្អ និងពោរពេញដោយគុណធម៌។

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पश्येद्देवीं सुभक्तितः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकालेऽथवा नृप

ឱ ព្រះរាជា! អ្នកណាដែលងូតទឹកនៅទីរថៈនោះ ហើយបានទស្សនាព្រះទេវីដោយភក្តីសុទ្ធ—មិនថានៅថ្ងៃអष्टមី ឬចតុរទសី ឬពេលណាក៏ដោយ—(នឹងទទួលផលដ៏គេសរសើរ)។

Verse 5

सङ्गमे तु ततः स्नाता नारी वा पुरुषोऽपि वा । पुत्रं धनं तथा देवी ददाति परितोषिता

នៅសង្គមដ៏បរិសុទ្ធនោះ បន្ទាប់ពីងូតទឹក មិនថាស្ត្រីឬបុរស—ព្រះទេវីពេលពេញព្រះហឫទ័យ នឹងប្រទានកូនចៅ និងទ្រព្យសម្បត្តិ។

Verse 6

गोत्ररक्षां प्रकुरुते दृष्टा देवी सुपूजिता । प्रजां च पाति सततं पूज्यमाना न संशयः

ពេលបានទស្សនាព្រះទេវី ហើយបូជាតាមវិធីត្រឹមត្រូវ នាងប្រទានការការពារដល់គោត្រវង្ស; ហើយពេលត្រូវបានបូជា នាងការពារកូនចៅជានិច្ច—គ្មានសង្ស័យឡើយ។

Verse 7

नवम्यां च महाराज स्नात्वा देवीमुपोषितः । पूजयेत्परया भक्त्या श्रद्धापूतेन चेतसा

ហើយឱ មហារាជ! នៅថ្ងៃនវមី បន្ទាប់ពីងូតទឹក និងកាន់អុបវាស (តមអាហារ) គួរបូជាព្រះទេវីដោយភក្តីដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ដោយចិត្តដែលបានបរិសុទ្ធដោយសទ្ធា។

Verse 8

स गच्छेत्परमं लोकं यः सुरैरपि दुर्लभः

បុគ្គលនោះបានឈានដល់លោកដ៏ប្រសើរបំផុត ដែលសូម្បីតែទេវតាក៏ពិបាកទទួលបាន។

Verse 166

। अध्याय

ជំពូក (សញ្ញាកូឡូហ្វុនសម្រាប់បែងចែកជំពូក)។