Adhyaya 128

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र भृकुटेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महाभागो भृगुः परमकोपनः

មារកណ្ឌេយៈបានមានព្រះវាចា៖ «បន្ទាប់មក ឱ ព្រះរាជាធិរាជ គួរទៅកាន់ ភ្រឹកុតេឝ្វរ ដ៏ឧត្តម; នៅទីនោះ ឥសី ភ្រឹគុ មហាភាគ—ល្បីដោយកំហឹងដ៏ខ្លាំង—បានសម្រេចសិទ្ធិ (សិទ្ធៈ)»។

Verse 2

तेन वर्षशतं साग्रं तपश्चीर्णं पुरानघ । पुत्रार्थं वरयामास पुत्रं पुत्रवतां वरः

ឱ អ្នកគ្មានបាប កាលពីបុរាណ គាត់បានបំពេញតបៈលើសពីមួយរយឆ្នាំ; ដោយប្រាថ្នាបុត្រ បុរសអ្នកជាបិតាដ៏ប្រសើរ បានសូមពរ ជាបុត្រ។

Verse 3

वरो दत्तो महाभाग देवेनान्धकघातिना । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम्

ឱ មហាភាគ ពរនោះត្រូវបានប្រទានដោយព្រះទេវតា អ្នកសម្លាប់អន្ធកៈ។ ហើយអ្នកណាក៏ដោយ ដែលងូតទឹកនៅទីរថៈនោះ ហើយបូជាព្រះបរមេឝ្វរ…

Verse 4

अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलमष्टगुणं लभेत् । भृकुटेशं तु यः कश्चिद्घृतेन मधुना सह

គាត់នឹងទទួលបានផលនៃយជ្ញ អគ្និឥṣṭោម ដល់ទៅប្រាំបីដង។ ហើយអ្នកណាក៏ដោយ ដែលបូជា ភ្រឹកុតេឝ ដោយឃី និងទឹកឃ្មុំ…

Verse 5

पुत्रार्थी स्नापयेद्भक्त्या स लभेत्पुत्रमीप्सितम् । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दद्याद्विप्राय काञ्चनम्

អ្នកណាដែលប្រាថ្នាបុត្រ គួរធ្វើពិធីស្នាន (អភិសេក) ដល់ព្រះភ្រឹកុតេឝ ដោយសទ្ធាភក្តី; គាត់នឹងទទួលបានបុត្រដែលប្រាថ្នា។ ហើយអ្នកណាដែលងូតទឹកនៅទីរថៈនោះ rồi បរិច្ចាគមាសដល់ព្រះព្រាហ្មណ៍…

Verse 6

गोदानं वा महीं वापि तस्य पुण्यफलं शृणु

មិនថាជាទានគោ ឬទានដីក៏ដោយ—សូមស្តាប់ផលបុណ្យដ៏ប្រសើរនៃកិច្ចនោះ។

Verse 7

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । दत्ता पृथ्वी न सन्देहस्तेन सर्वा नृपोत्तम

ឱ ព្រះរាជាអធិរាជដ៏ប្រសើរ គាត់បានបរិច្ចាគផែនដីទាំងមូលដោយពិត—រួមទាំងសមុទ្រ និងរូងភ្នំទាំងឡាយ រួមទាំងភ្នំ ព្រៃ និងព្រៃរុក្ខជាតិ—គ្មានសង្ស័យឡើយ។

Verse 8

तेन दानेन स स्वर्गे क्रीडयित्वा यथासुखम् । मर्त्ये भवति राजेन्द्रो ब्राह्मणो वा सुपूजितः

ដោយអំណាចនៃទាននោះ គាត់រីករាយលេងសប្បាយនៅសួគ៌តាមចិត្តប្រាថ្នា; ហើយពេលត្រឡប់មកលោកមនុស្សវិញ ឱ ព្រះរាជាអធិរាជ គាត់ក្លាយជាអធិបតីលើស្តេចទាំងឡាយ ឬក៏ជាព្រះព្រាហ្មណ៍ដែលគេគោរពបូជាខ្លាំង។

Verse 128

। अध्याय

ចប់អធ្យាយ (ចប់ជំពូក)។