Adhyaya 117
ក្នុងអធ្យាយនេះ ព្រះមហាមុនី មារកណ្ឌេយ្យ បានពោលទៅកាន់ព្រះរាជា ដើម្បីណែនាំទៅកាន់ទីធម្មយាត្រាដ៏មានបុណ្យឈ្មោះ ត្រីលោកន តីរថៈ។ ទីនេះត្រូវបានពិពណ៌នាថា ជាទីបរិសុទ្ធ (puṇya) និងជាស្ថានដែលព្រះអម្ចាស់ ដេវេសៈ ដែលពិភពទាំងអស់គោរព ប្រាកដមាន។ ព្រះមុនីបានកំណត់វិធីធ្វើបូជាដ៏សាមញ្ញ៖ ងូតទឹកនៅតីរថៈ ហើយបូជាព្រះសង្គរ (Śaṅkara/Śiva) ដោយភក្តិ។ ផលបុណ្យដែលបានសន្យា គឺអ្នកស្មោះដែលស្លាប់បន្ទាប់ពីបូជានោះ នឹងទៅដល់លោការបស់រុទ្រៈ ដោយគ្មានសង្ស័យ។ បន្ថែមទៀត បន្ទាប់ពីការបញ្ចប់កល្បៈ (kalpa-kṣaya) គេនិយាយថា អ្នកទទួលផលនឹងត្រឡប់មកវិញ នៅជិតព្រះដោយមិនបែកចេញ ហើយត្រូវបានគោរពរយៈពេលមួយរយឆ្នាំ។
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पुण्यं तीर्थं त्रिलोचनम् । तत्र तिष्ठति देवेशः सर्वलोकनमस्कृतः
ព្រះមារកណ្ឌេយ្យមានព្រះវាចា៖ «បន្ទាប់មក ឱ ព្រះរាជាធិរាជ គួរទៅកាន់ទីរថៈបុណ្យឈ្មោះ ត្រីលោចន។ នៅទីនោះ ព្រះអម្ចាស់នៃទេវតាទាំងឡាយស្ថិតនៅ ជាទីគោរពនមស្ការរបស់សកលលោក»។
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्यार्चयति शङ्करम् । रुद्रस्य भवनं याति मृतो नास्त्यत्र संशयः
«អ្នកណាដែលងូតទឹកនៅទីរថៈនោះ ហើយបូជាព្រះសង្ករដោយភក្តីភាព ពេលស្លាប់នឹងទៅដល់ធាមរបស់ព្រះរុទ្រ; មិនមានសង្ស័យឡើយ»។
Verse 3
कल्पक्षये ततः पूर्णे क्रीडित्वा च इहागतः । आवियोगेन तिष्ठेत पूज्यमानः शतं समाः
«ពេលកល្បៈដល់វិនាសហើយបញ្ចប់ពេញលេញ បន្ទាប់ពីរីករាយកម្សាន្តនៅទីនោះ គេត្រឡប់មកទីនេះវិញ; ហើយដោយមិនមានការបែកបាក់ពីសហគមន៍ដ៏មង្គល គេស្ថិតនៅរយឆ្នាំ ត្រូវបានគោរពបូជាដោយមនុស្សទាំងអស់»។
Verse 117
। अध्याय
សញ្ញាបញ្ចប់ជំពូក (អធ្យាយ) នៅទីនេះ។