Adhyaya 226

អធ្យាយ ២២៦ នៃឧត្តរ​ខណ្ឌ ត្រូវបានបង្ហាញជាវចនាធិប្បាយបែប​វៃષ્ણវៈ ក្នុងស្រទាប់សន្ទនា​រវាង អុមា–មហេស្វរ។ ដំបូងវាកំណត់លក្ខណៈគ្រូ (គុរុ) ថា មន្តត្រូវទទួលពី​អាចារ្យ​វៃષ્ણវៈប៉ុណ្ណោះ; ទោះមានចំណេះដឹងវេដៈយ៉ាងទូលំទូលាយ ក៏មិនអាចធ្វើជាគ្រូបាន ប្រសិនបើមិនមានភាវៈវៃષ્ણវៈ។ បន្ទាប់មកវាពិពណ៌នាសញ្ញានៃការទទួលទិក្ខា—តាប (ការសម្គាល់/បោះត្រា), ឧរធ្វបុណ្ឌ្រ និងការដាក់ឈ្មោះបែបវៃષ્ણវៈ—ហើយលើក “ញាស” ជាសាធនាខ្ពស់បំផុត ដូចគ្នានឹង ប្រាបត្តិ (ការសម្របខ្លួន/សរណាគតិ)។ បន្ទាប់ទៀត វាបកស្រាយអஷ្ដាក្សរី “Oṃ namaḥ Nārāyaṇāya” ដោយបញ្ជាក់អាទិភាពនៃប្រṇវៈ និងអង្គមន្ត—ឫសិ ទេវតា ឆន្ទៈ ពីជៈ សក្តិ។ ផ្នែកទស្សនវិជ្ជាចុងក្រោយកំណត់ថា នារាយណៈជាព្រះអធិរាជសព្វវ្យាបី ខណៈជីវៈជាអ្នកបម្រើពឹងផ្អែកជានិច្ច ហើយសន្និដ្ឋានថា ការសម្រេចផលនៃមន្ត ត្រូវការយល់ដឹងអត្ថន័យរបស់មន្ត។