Adhyaya 192

ព្រះនាងបារវតី សូមព្រះឥស្វរ (ព្រះសិវៈ) ប្រកាសមហិមា​នៃភគវត្គីតា ដែលមានដប់ប្រាំបីអធ្យាយ ជាពិសេសអធ្យាយទីដប់ប្រាំបី។ ព្រះសិវៈសរសើរគីតាថា​ជា​សារសំខាន់នៃសាស្ត្រ ទប់ស្កាត់អវិជ្ជា និងទុក្ខបីប្រការ បង្ក្រាបទូតយម និងជាឱសថបន្ធូររោគ។ ព្រះអង្គលើកឧទាហរណ៍ “ល្អឥតខ្ចោះជាងគេ” ដើម្បីបង្ហាញកិត្តិយសគីតា ដូចអម្រឹតក្នុងចំណោមសារធាតុ និងពុស្ករ​ក្នុងចំណោមទីរថៈទាំងឡាយ។ បន្ទាប់មករឿងបត់ទៅកាន់ព្រះឥន្ទ្រ។ ព្រះឥន្ទ្រឃើញ “ឥន្ទ្រថ្មី” ហើយសោកស្តាយ ចងចាំការធ្វេសប្រហែសក្នុងធម៌កិច្ច និងការធ្វើធម្មយាត្រាទីរថៈ រួចទៅសុំជ្រកកោនព្រះវិษ្ណុ។ ព្រះវិษ្ណុបង្ហាញថា ការសូត្រព្រះគាថាគីតាចំនួនប្រាំក្នុងអធ្យាយទីដប់ប្រាំបី ជាបុណ្យអធិក។ ព្រះឥន្ទ្របានជួបព្រះព្រាហ្មណ៍ម្នាក់នៅមាត់ទន្លេគោទាវរី ដែលសូត្រគ្រប់ដប់ប្រាំបីអធ្យាយ; ដោយបុណ្យនោះ ព្រះឥន្ទ្រទទួលបានសាយុជ្យៈ គឺការរួមជាមួយព្រះវិษ្ណុ។ ចុងក្រោយបញ្ជាក់ថា ការស្តាប់មហាត្ម្យនេះ បំបាត់បាប និងផ្តល់ផលនៃយជ្ញទាំងអស់។