Adhyaya 178

ជំពូកនេះបន្ត “គីតា-មាហាត្ម្យ” ដោយពន្យល់អំពី “អនុស្ឋានទី៤”៖ ការចងចាំ និងសូត្រអានគីតាដោយសទ្ធា អាចកាត់ផ្តាច់ភាពទាបទន់ បញ្ចេញពីស្ថានភាពធ្លាក់ចុះ ទោះជាត្រូវកើតជាដើមបដារី (jujube/បេរី) ក៏អាចរួចផុត ហើយឈានទៅសួគ៌។ នៅវារាណសី ជិតវិශ්វេស្វរ មានរឿងគំរូអំពីភរតៈអ្នកសង្រ្គោះខ្លួន ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងសត្វពីរដែលត្រូវបណ្តាសាឲ្យក្លាយជាដើមបដារីនៅច្រាំងគង្គា; អត្ថបទបង្ហាញថា ស្មរណៈ/បាឋៈគីតា ជាគន្លងនៃការលោះលែង។ បន្ទាប់មករឿងបត់ទៅទីរថៈលើទន្លេគោទាវរីឈ្មោះ “ឆិន្ន-បាប” (កាត់បាប) ដែលឥសីសត្យតបា ធ្វើតបស្យាខ្លាំងតាមរដូវ។ ឥន្ទ្រ (បុរន្ទរ) ខ្លាចអំណាចតបស្យា ដូច្នេះផ្ញើអប្សរាពីរនាងមករំខាន; ការរាំរបស់ពួកនាងនាំឲ្យមានបណ្តាសា ហើយក្លាយជាដើមបដារី។ ចុងក្រោយបញ្ជាក់ថា ការសូត្រអានរាល់ថ្ងៃដោយគោរព សម្អាតចិត្ត បង្កើនសមភាព និងជាប្រាយស្ចិតនាំទៅរកមោក្ខ។