Adhyaya 173

ក្នុងសន្ទនារវាង អុមា–មហេស្វរ មហាទេវ (ព្រះសិវៈ) សរសើរព្រះតីរថៈមួយ ដែលទន្លេ សាប្រាមតី ជួបប្រសព្វជាមួយទន្លេឈ្មោះ ទុរគា ហើយសង្គមនោះហូរទៅដល់សមុទ្រ។ ព្រះសិវៈណែនាំឲ្យធ្វើស្នាន (ងូតទឹកបរិសុទ្ធ) តាមវិធីពិធីការនៅចំណុចប្រសព្វនេះ ហើយបញ្ជាក់ថា ជាពិសេសក្នុងកលិយុគ អ្នកធម្មយាត្រានឹងរួចផុតពីកំហុស និងមលិន។ ការណែនាំមិនត្រឹមតែស្នានទេ ប៉ុន្តែរួមមានការធ្វើ ស្រាទ្ធ (śrāddha) នៅសង្គម ការផ្តល់អាហារដល់ព្រះព្រាហ្មណ៍ និងការធ្វើទានតាមកំណត់ ជាពិសេសការទានគោ និងក្របី ដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាបង្កើតបុណ្យធំ។ តីរថៈនេះត្រូវបានប្រកាសថាបរិសុទ្ធខ្លាំង និងបំផ្លាញបាប; សូម្បីតែការទស្សនា (darśana) ក៏អាចលះបាបបាន។ ភាពសក្ការៈរបស់ទន្លេត្រូវបានប្រៀបធៀបនឹងគង្គា ផលបុណ្យក្នុងកលិយុគមានអាយុកាលយូរ ហើយបញ្ចប់ដោយពាក្យថា មិនអាចពណ៌នាគុណវិសេសទាំងអស់បានទេ។