Adhyaya 154

ជំពូកនេះបង្ហាញអំពីទីរត្ថដ៏បរិសុទ្ធខ្លាំងមួយនៅលើទន្លេសាប្រាមតី ឈ្មោះ “ខង្គធារា” ដែលត្រូវបានលាក់នៅសម័យកលិយុគ។ នៅទីនោះ រុទ្រៈស្ថិតនៅជារូប “ខង្គធារា/ធារេស្វរ”។ ព្រះមហាទេវៈប្រាប់ព្រះបារវតីអំពីមហិមារបស់ទីសក្ការៈនេះតាមរយៈរឿងព្រេងបុរាណ។ រឿងនោះនិយាយពីអ្នកប្រមាញ់ដ៏សាហាវឈ្មោះ ចណ្ឌ (ហៅថា ពុស្កស/ពុស្កសេន) ដែលភ្ញាក់យាមពេញរាត្រីនៅរាត្រី “មាឃ សុក្ល ចតុរទសី” លើដើមស្រី/បិល្វ ដើម្បីចាំសម្លាប់ជ្រូកព្រៃ។ ដោយកំហឹង គាត់កាត់ស្លឹក ហើយស្លឹកនោះធ្លាក់លើលិង្គខាងក្រោម។ ដូច្នេះ ការអត់អាហារ ការយាមភ្ញាក់ និងការបូជាស្លឹក បានក្លាយជាពិធីបូជាព្រះសិវៈដោយមិនដឹងខ្លួន។ បន្ទាប់ពីព្រឹត្តិការណ៍ពាក់ព័ន្ធនឹងភរិយា សត្វឆ្កែដែលស៊ីសាច់ និងការប្រែចិត្តទៅរកវេរាគ្យៈ គាត់ព្យាយាមបូជាជីវិតខ្លួនឯង តែត្រូវកណៈគណៈរបស់រុទ្រៈរារាំង ហើយនាំទៅកាន់លោកព្រះសិវៈ។ មូលហេតុដែលទីរត្ថត្រូវលាក់ គេពន្យល់ថា ដោយសារពាក្យបណ្តាសារបស់វិશ્વាមិត្រ បន្ទាប់ពីអ្នកត្បាញម្នាក់បានថ្វាយសាច់ដល់ព្រះសិវៈ; ទោះជាយ៉ាងណា ការបូជាដោយភក្តី—even រូបដីក៏ដោយ—អាចបំផ្លាញបាបបានភ្លាមៗ។