Adhyaya 152

ព្រះមហាទេវ (សិវៈ) សរសើរទីរថៈដ៏អធិកអធមមួយលើទន្លេ សាប្រាមតី/អប្រាមតី ឈ្មោះ “បាលាបា” ដែលផ្តល់ទាំងសុខភោគ និងមោក្ខ។ ភាពបរិសុទ្ធរបស់វាត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយរឿងនាង បាលាវតី កូនស្រីរបស់ឥសី កណ្វៈ ដែលបានកាន់វ្រតៈបែប សាវិត្រី/បូជាព្រះសូរ្យ និងធ្វើតបស្យាខ្លាំង ដើម្បីប្រាថ្នាព្រះអាទិត្យជាស្វាមី។ ព្រះសូរ្យមកសាកល្បងដោយលាក់រូប ប្រទានផ្លែជូជូប/ប៊ែរ ៥ ផ្លែឲ្យចម្អិន ហើយពិនិត្យឃើញការរឹងមាំក្នុងវិន័យ; នាងសូម្បីតែអនុវត្តការលះបង់ខ្លាំង ដោយអរព្រះបាទទាំងពីរចូលភ្លើងជាបន្តបន្ទាប់ ទើបព្រះសូរ្យពេញព្រះហឫទ័យ បង្ហាញរូបទេវភាព ប្រទានពរ ស្ថាបនាឈ្មោះទីរថៈតាមនាង និងសន្យាឲ្យស្នាក់នៅក្នុងលោករបស់ព្រះองค์។ អធ្យាយនេះកំណត់វិធីស្នាន (ងូតទឹកបរិសុទ្ធ) ការអនុវត្តបីយប់ ការទស្សនាព្រះអាទិត្យពេលរះ និងកាលសមរម្យ (ថ្ងៃអាទិត្យ សង្ក្រាន្ត សប្តមី និងគ្រាស)។ មានការណែនាំអំពីទាន ដូចជា គោជាមួយស្ករអំពៅ/ជាហ្គឺរី គោក្រហម និងគោឈ្មោល; ការថ្វាយបាយផ្អែមលាយជាហ្គឺរី និងបូជាផ្កាចំពោះព្រះសូរ្យពណ៌ក្រហម។ ឧទាហរណ៍ទីពីរ—ក្របីចាស់ត្រូវបានបោះបង់ និងព្រះអង្គម្ចាស់កាន្យកុបជៈក្លាយជា “ជាតិស្មរ” ដោយការលិចឆ្អឹង—បញ្ជាក់បុណ្យមិនរលាយ ប្រសិទ្ធិភាពស្រាទ្ធៈ និងការស្ថាបនា/បូជា មហិษេស្វរ នៅកន្លែងឆ្លងទឹកនេះ; ចុងក្រោយថា ស្នានទីនេះស្មើបុណ្យទន្លេធំៗ និងបញ្ចប់ការកើតឡើងវិញ។