Adhyaya 113

ព្រះស្រីក្រឹស្ណា ប្រាប់ព្រះនាងសត្យភាមា អំពីរឿងធនេស្វរ ប្រាហ្មណ៍ដែលធ្លាក់ចុះ ហើយប្រកបរបរបាប និងជាប់លាប់នឹងអំពើអាក្រក់។ នៅខែការត្តិកៈ គាត់មកកាន់ទីក្រុងមាហិṣមតី ហើយបានឃើញអ្នកកាន់វ្រតនៅលើច្រាំងទន្លេនរមទា ធ្វើស្នាន ប្រាប់ជបៈ ស្តាប់/អានបុរាណៈ ច្រៀងគីរតនៈ និងបូជាព្រះវិṣṇុ ដោយស្លឹកទុលសី និងកម្រងផ្កា។ ទោះគាត់មិនមានចេតនាធម៌ក៏ដោយ ការប៉ះពាល់ជាញឹកញាប់—ឃើញ ប៉ះ សន្ទនាជាមួយវៃṣṇវ និងស្តាប់ព្រះនាមព្រះវិṣṇុ—បានបង្កើតបុណ្យការពារដោយមិនដឹងខ្លួន។ ក្រោយមក គាត់ស្លាប់ភ្លាមៗដោយពស់ខាំ ក្នុងពេលពិធីបុណ្យកំពុងប្រព្រឹត្ត។ នៅលោកយមៈ ចិត្រគុបតៈរកមិនឃើញបុណ្យផ្ទាល់ខ្លួន ហើយយមៈបញ្ជាឲ្យទទួលទោសធ្ងន់នៅនរកកុម្ភីបាកៈ។ តែពេលចូលទៅ នរកក្តៅនោះវិញត្រជាក់ចុះ ធ្វើឲ្យយមទូតភ្ញាក់ផ្អើល។ នារទៈពន្យល់ថា បុណ្យដែលបានចែកចាយតាមសត្សង្គៈក្នុងខែការត្តិកៈ និងការបម្រើអ្នកកាន់វ្រត បានសង្គ្រោះគាត់ពីទារុណកម្មភ្លាមៗ។ ទោះយ៉ាងណា សំណល់កម្មនៅតែត្រូវទទួលក្រោយមកក្នុងទម្រង់ស្រាល—បង្ហាញថាកម្មអាចត្រូវបន្ថយដោយសមាគមនៃភក្តិ។