Adhyaya 110

ធម្មទត្ត សួរថា ហេតុអ្វីបានជា ជ័យ និង វិជ័យ ដែលជាទ្វារបាលរបស់ព្រះវិṣṇុ មានរូបរាងពិសេសដូច្នោះ។ ពួកគណៈ/អ្នកបម្រើបានប្រាប់អំពីកុសលកាលមុន៖ ការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ ប្រព្រឹត្តធម៌ កាន់វ្រតព្រះវិṣṇុ និងជបមន្ត្រ៨អក្សរ ដោយមិនដាច់ខ្សែ រហូតបានទស្សនាព្រះស្រីហរិដោយផ្ទាល់។ ពេលត្រូវអញ្ជើញទៅយជ្ញរបស់មរុត្ត បានទទួលទ្រព្យសម្បត្តិ ប៉ុន្តែមានជម្លោះពេលចែករំលែក ហើយសាបគ្នាទៅវិញទៅមក—វិជ័យក្លាយជាក្រពើ និងជ័យក្លាយជាដំរី (មាតង្គ) ពួកគេបានសុំជ្រកកោនព្រះវិṣṇុ; ព្រះភគវានបានបញ្ជាក់ថាពាក្យរបស់អ្នកភក្តិមិនអាចបំពានបាន ហើយសន្យាថានឹងបានត្រឡប់ទៅធាមរបស់ព្រះអង្គនៅពេលក្រោយ។ កើតឡើងវិញនៅជាយទន្លេគណ្ឌកី ដោយមានស្មារតីនៅសល់; ក្នុងពេលងូតទឹកបរិសុទ្ធខែការតិក ក្រពើចាប់ដំរី ព្រះហរិបានបង្ហាញព្រះអង្គ សង្គ្រោះដោយចក្រ ប្រទានភាពជិតស្និទ្ធដូចសាយុជ្យ/សារូប្យ ហើយនាំទៅវៃគុន្ឋៈ; ទីនោះបានល្បីថា “ហរិក្សេត្រ”។ ចុងក្រោយមានបញ្ញត្តិវ្រត និងសីលធម៌ ដូចជា ឯកាទសី ងូតទឹកពេលព្រលឹមតាមរាសីកំណត់ ការគោរពព្រះព្រាហ្មណ៍ គោ និងវៃಷṇវ ក៏ដូចជាការកំណត់អាហារ ហើយបញ្ជាក់ថា ភក្តិ និងវ្រតពេញមួយជីវិត នាំទៅកាន់ធាមខ្ពស់បំផុតរបស់ព្រះវិṣṇុ។