បន្ទាប់ពីស្តាប់អំពីមហិមារបស់សេតុ មោហិនីសូមឲ្យពណ៌នាដោយខ្លីតែគ្រប់គ្រាន់អំពីទីរថៈបរិសុទ្ធតាមដងនរមទា (រេវា)។ វាសុឆ្លើយថា មានក្រុមទីរថៈប្រហែល៤០០កន្លែងលើទាំងពីរខ្សែទន្លេ និងរំលេចកន្លែងដែលរេវាចូលសមុទ្រ។ បន្ទាប់មកបង្ហាញផែនទីផលៈ៖ វង់បរិសុទ្ធអូមការក្នុងចម្ងាយ២ក្រូស មានបុណ្យដល់ “បីកន្លះក្រូរ”; សង្គមធំៗ និងព្រៃអសោក (កពិលាសង្គម, អសោកវន) មានផលស្មើទីរថៈជាច្រើន; ហើយរាយនាមទីកន្លែងជាបន្តបន្ទាប់ជាមួយការគុណបុណ្យគុណគុណ (១០០ដង, ១០០០ដង, ១០,០០០ដង…)។ ក៏រាយបញ្ជីសង្គមជាមួយលេខកានូន (ពិសេស១០៨) និងស្ថានបូជាលិង្គសៃវៈ និង “ស្វរណទីរថៈ”។ ចុងក្រោយចាត់ថ្នាក់ទីរថៈតាមប្រពៃណី (សៃវៈ, វៃෂ្ណវៈ, សាក្តៈ, មាត្រកា, ព្រះព្រហ្ម, ក្សេត្របាល) និងបង្រៀនថា បុណ្យនរមទាបានដោយការមើលឃើញតែប៉ុណ្ណោះ; មហាត្ម្យានេះ បើស្តាប់ អាន ឬសរសេរ នឹងលាងបាប ការពារគ្រួសារពីវិបត្តិ និងផ្តល់សម្បត្តិមង្គល។
No shlokas available for this adhyaya yet.
The text treats Omkāra as a kṣetra with spatially bounded sanctity, using radius language to formalize pilgrimage jurisdiction and ritual potency—turning geography into a measurable dharma-field where merit is said to pervade ‘in all directions’ within a specified range.
The comparison establishes a hierarchy of accessibility and immediacy of purification: Gaṅgā emphasizes immersion, Sarasvatī and Yamunā specify delayed efficacy, while Narmadā is uniquely praised as granting merit through mere darśana—supporting the Uttara-bhāga’s pilgrimage theology.
They function as canonical and rhetorical quantifiers: 108 signals completeness in tīrtha/saṅgama enumeration; ‘crore’ magnifies sacred density; and ‘three and a half crores’ frames the Narmadā-kṣetra as cosmically saturated, aligning ritual geography with Purāṇic scale.