ក្នុងសន្ទនារវាង មោហិនី និង វសុ មោហិនីសុំឲ្យពន្យល់មាហាត្ម្យៈនៃ លក្ខ្មណាចល បន្ទាប់ពីស្តាប់អំពីអំណាចលាងបាបរបស់ គោកರ್ಣ។ វសុបកស្រាយអត្តសញ្ញាណទេវភាពរបស់លក្ខ្មណតាម វ្យូហៈ៤៖ រាមជា នារាយណៈ, ភរតជា ប្រទ្យុម្ន, សត្រុឃ្នជា អនិរុទ្ធ, និង លក្ខ្មណជា សង្គರ್ಷណ (ពាក់ព័ន្ធនឹង សិវៈ/មង្គល)។ បន្ទាប់មកមានរឿងរ៉ាមាយណៈសង្ខេប៖ យជ្ញរបស់ វិស្វាមិត្រ, សម្លាប់ តាឌកា/សុបាហុ, ទទួលអាវុធទេវ, ទៅ មិថិលា បំបែកធ្នូសិវៈ, ពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍, បន្ថយមោទនភាព បរាសុរាម, និរទេស, សីតាត្រូវចាប់ពង្រត់, សម្ព័ន្ធជាមួយ សុគ្រីវ, បេសកកម្ម ហនុមាន, ស្ពានទៅ លង្កា, បរាជ័យ ឥន្ទ្រជិត/រាវណ, ការសាកល្បងសីតា, ត្រឡប់ និងអភិសេក, បោះបង់សីតា, កុស-លវ និងបរិបទ អશ્વមេធ, ហើយវគ្គ ទុರ್ವាសា នាំឲ្យលក្ខ្មណលះបង់ខ្លួនចាកចេញ និងរាមឡើងទៅស្ថានហរិ។ លក្ខ្មណធ្វើតបស្យានៅលើភ្នំ បង្កើតអំណាចបរិសុទ្ធអចិន្ត្រៃយ៍; លក្ខ្មណាចលក្លាយជាទីបុណ្យខ្ពស់—ដർശនានៅទីនោះផ្តល់ការបំពេញជីវិត និងស្ថានហរិ; ទាន និងពិធីក្លាយជាមិនអស់; ការអាន/ស្តាប់ធ្វើឲ្យជាទីស្រឡាញ់របស់រាម ដោយលើកឡើងការអនុញ្ញាតរបស់ អគស្ត្យ ជាច្រកទៅទស្សនៈដោះលែង។
No shlokas available for this adhyaya yet.
The chapter reads the Rāma-brothers through the Pāñcarātra fourfold Vyūha to present the epic as a manifestation of Nārāyaṇa’s cosmic functions. Lakṣmaṇa, as Saṅkarṣaṇa, embodies sustaining power, disciplined service, and dharma-guardianship; this theological mapping elevates Lakṣmaṇācala from a local hill to a doctrinally grounded tīrtha.
The chapter states that dāna (notably gold, cows, land, horses), homa offerings, japa, and other sacred acts performed there yield imperishable, inexhaustible results—framing the site as a merit-multiplier within the tīrtha economy of the Uttarabhāga.
It declares that devoted darśana of Lakṣmaṇa on Lakṣmaṇācala fulfills life’s purpose and leads to Hari’s abode. It further emphasizes the rarity of this vision and associates access/authorization with Agastya, strengthening the sense of guarded sanctity and exceptional salvific potency.
It dramatizes satya and dharma as binding vows even for avatāra: Rāma’s vow forces Lakṣmaṇa into a crisis that culminates in renunciation and ascension. This ethical-theological climax legitimizes Lakṣmaṇa’s tapas on the mountain, providing the narrative etiology for Lakṣmaṇācala’s sanctity.