មោហិនីសួរវាសុអំពីរបៀបដែលព្រះបាទឥន្ទ្រទ្យុម្នាបានបង្កើតរូបបូជាពិសិដ្ឋ និងវិធីដែលធ្វើឲ្យមាធវៈពេញព្រះហឫទ័យ។ វាសុពណ៌នាព្រះរាជាដែលក្រោយសាងសង់ហើយក៏កង្វល់រករូបដែលសមស្របសម្រាប់បូជា មិនអាចដេក ឬរីករាយនឹងសុខសាន្តរាជ្យបាន។ គម្ពីរប្រាប់ថារូបវិṣṇuអាចធ្វើពីថ្ម ឈើ ឬលោហៈ ប៉ុន្តែមានសុពលភាពតែពេលមានលក្ខណៈត្រឹមត្រូវតាមវិធាន; ព្រះបាទសម្រេចបង្កើតរូបដូច្នោះ។ បន្ទាប់ពីបូជាតាមបញ្ចរាត្រា ព្រះបាទថ្វាយស្តូត្រយូរ៖ នមស្ការវាសុទេវៈជាអ្នកដោះស្រាយ, សង្កರ್ಷណ/ប្រទ្យុម្ន/អនិរុទ្ធ, នារាយណៈ និងអវតារ ដូច នរសിംហ និងវរាហ។ ព្រះបាទបញ្ជាក់ឯកភាពរបស់ហរិលើសពីការបែងចែកទាំងអស់ ហើយពិពណ៌នារូបបួនដៃសម្រាប់សមាធិ។ បទសរសើរនាំទៅសរណាគតិ ពិពណ៌នាកំណើតជាបន្តបន្ទាប់ កម្មពន្ធន៍ នរក-សួគ៌ និងភាពមិនថេរ ហើយសុំឲ្យព្រះជួយសង្គ្រោះ សុំសេចក្តីភក្តិមិនរលត់គ្រប់កំណើត ព្រមទាំងសារភាពកំហុស និងបំពេញអង្គបូជាជំនួយ។
No shlokas available for this adhyaya yet.
The chapter distinguishes mere material form from ritually valid embodiment: stone/wood/metal icons become ‘fit for Viṣṇu’ only when marked by prescribed characteristics (lakṣaṇas), implying conformity to śāstric iconography and consecratory intent rather than arbitrary craftsmanship.
Indradyumna’s worship is explicitly said to follow the Pañcarātra procedure, after which he offers a comprehensive stotra; together they present a paired method: correct ritual protocol (vidhi) plus devotional surrender (bhakti/śaraṇāgati).
It affirms that worship-related distinctions (vyūhas, avatāras, divine categories) are conventionally spoken for practice, while in highest truth Hari remains non-dual, beyond real division—allowing both icon worship and metaphysical unity to coexist.