ជំពូកនេះចាប់ផ្តើមដោយបទសរសើរដល់ព្រះហរិ (វិṣṇu) ដៃ និងជើងផ្កាឈូក ដើម្បីបង្កើតការការពារ និងព្រះគុណវៃෂṇវ។ ព្រះរាជា Māndhātā សួរ Vasiṣṭha អំពី “ភ្លើង” ដែលដុតឥន្ធនៈនៃបាប ដោយបែងចែកបាបធ្វើដោយមិនដឹង (“ស្ងួត”) និងធ្វើដោយដឹង (“សើម”) ហើយសួរអំពីបាបអតីត បច្ចុប្បន្ន អនាគត។ Vasiṣṭha ប្រាប់ថា ភ្លើងបរិសុទ្ធគឺ Ekādaśī ថ្ងៃបរិសុទ្ធរបស់ Hari ដែលអនុវត្តដោយការគ្រប់គ្រងខ្លួន អាហារតម អធិស្ឋាន Madhusūdana ងូតទឹកពិធី (ភ្ជាប់ dhātrī/āmalakī) និងការយាមយប់។ Ekādaśī ដុតបាបសន្សំជាច្រើនរយកំណើត លើសទាំង Aśvamedha និង Rājasūya។ វាផ្តល់ពរលោកិយ (សុខភាព គូស្វាមីភរិយា កូន បរមាណាចក្រ) និងគោលដៅខ្ពស់ (សួគ៌ និងមោក្ស) ហើយថា ការរក្សាថ្ងៃ Hari សំខាន់ជាង tīrtha ល្បីៗក្នុងការទៅដល់លំនៅ Viṣṇu។ ផលបុណ្យក៏លើកស្ទួយសាច់ញាតិទាំងខាងម្តាយ ខាងឪពុក និងខាងគូស្វាមីភរិយា។ Dvādaśī ត្រូវបានសរសើរថាជា “ភ្លើង” បញ្ចប់ពិធីដុតបាប នាំទៅ Viṣṇuloka និងរារាំងការកើតឡើងវិញ។
No shlokas available for this adhyaya yet.
Because the chapter treats Ekādaśī observance (fasting, self-mastery, worship, vigil) as a ritualized purifier that reduces pāpa to ‘ashes,’ explicitly destroying both unintentional (‘dry’) and intentional (‘moist’) sin, even across many births.
Self-restraint, fasting, worship of Madhusūdana (Viṣṇu), bathing linked with dhātrī/āmalakī, and keeping vigil through the night; Dvādaśī is praised as the powerful completion that seals the sin-burning result.
It claims Ekādaśī’s purifying power surpasses famed tīrthas as a decisive means and exceeds large śrauta rites (Aśvamedha, Rājasūya) in merit, presenting vrata-bhakti as a more direct path to Viṣṇuloka and mokṣa.