राजमार्ग इतश्चापि विपुलो भवतामिति रथ्योपरथ्याः सत्त्रिका इह चत्वर एव च //
rājamārga itaścāpi vipulo bhavatāmiti rathyoparathyāḥ sattrikā iha catvara eva ca //
«សូមឲ្យផ្លូវរាជមហាវិថីនៅទីនេះក៏ត្រូវធ្វើឲ្យទូលាយ»។ ហើយត្រូវមានផ្លូវតូចៗ និងផ្លូវរងៗ ព្រមទាំងសត្រា (សាលាសប្បុរសធម៌សម្រាប់សម្រាក) និងចត្វារៈ គឺទីលានសាធារណៈផងដែរ។
This verse does not describe Pralaya directly; it focuses on post-settlement civic order—how an inhabited town should be structured with broad main roads, lanes, public squares, and charitable facilities.
It frames a king’s duty as ensuring orderly infrastructure—wide royal roads, connected streets, and public amenities—supporting commerce, safety, and welfare, including charity through sattras (public feeding/rest shelters).
Architecturally, it prescribes a planned urban grid: a prominent rājamārga (main axis), secondary streets (rathyā/uparathyā), catvaras (public squares/junctions), and sattras as welfare institutions integrated into the built environment.