Shloka 35
Adhyaya 76 — The Sixth Manvantara: Cakshusha Manu, the Child-Snatcher, and the Problem of Kinship
अतो ब्रवीमि संसारे वसतः को न बान्धवः ।
को वापि सततं बन्धुः किं वो विभ्राम्यते मतिः ॥
ato bravīmi saṃsāre vasataḥ ko na bāndhavaḥ / ko vāpi satataṃ bandhuḥ kiṃ vo vibhrāmyate matiḥ
«ដូច្នេះ ខ្ញុំសូមនិយាយថា៖ ក្នុងសំសារៈ សម្រាប់អ្នកដែលស្នាក់នៅទីនេះ តើនរណាមិនមែនជាសាច់ញាតិ (ដោយរបៀបណាមួយ) ទេ? ហើយនរណា ជាសាច់ញាតិអចិន្ត្រៃយ៍ពិតប្រាកដ? ហេតុអ្វីចិត្តរបស់អ្នកច្របូកច្របល់?»
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse reframes kinship as fluid and situational, undermining possessive grief or pride. It encourages discernment: fulfill duties, but do not absolutize relations.
Didactic teaching supporting dharma within narrative; not a direct sarga/manvantara/vaṃśa passage.
By denying an ‘eternal relative’ in the phenomenal realm, the text implicitly points toward the only stable refuge: the inner Self (ātman) or the Absolute (brahman).