Shloka 60
Adhyaya 75 — The Fall and Restoration of Revatī Nakṣatra and the Birth of Raivata Manu
ऋषिरुवाच ब्रह्मबन्धोः सुता न त्वं बाले नैव तपस्विनः ।
सुता त्वं मम यो देवान् कर्तुमन्यान् समुत्सहे ॥
ṛṣiruvāca brahmabandhoḥ sutā na tvaṃ bāle naiva tapasvinaḥ | sutā tvaṃ mama yo devān kartum anyān samutsahe ||
ព្រះឥសីបាននិយាយថា៖ «កូនអើយ អ្នកមិនមែនជាកូនស្រីរបស់ ‘brahma-bandhu’ ប៉ុណ្ណោះទេ ហើយក៏មិនមែនជាកូនស្រីរបស់អ្នកគ្មានតបស្យាដែរ។ អ្នកជាកូនស្រីរបស់ខ្ញុំ—ព្រោះដោយអំណាចរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំអាចបង្កើតទេវតាផ្សេងៗឲ្យកើតមានបាន»
FAQs
Purāṇic ethics often place spiritual attainment above nominal rank. The sage’s claim asserts that tapas is a legitimate power aligned with cosmic order, not merely personal pride.
Vaṃśānucarita and Manvantara context: the assertion of tapas sets the causal basis for a lineage event (birth of a Manu) and a cosmological adjustment (Revati asterism).
‘Creating other gods’ can be read as the yogic capacity to manifest new centers of order/illumination—symbolically, the awakening of higher faculties that govern one’s cosmos.