Shloka 46
Adhyaya 75 — The Fall and Restoration of Revatī Nakṣatra and the Birth of Raivata Manu
विपाठां नन्दिनीं चैव वेद्मि भार्यां गृहे द्विज ।
तिष्ठन्ति मे न भगवन् रेवतीं वेद्मि कान्वियम् ॥
vipāṭhāṃ nandinīṃ caiva vedmi bhāryāṃ gṛhe dvija /
tiṣṭhanti me na bhagavan revatīṃ vedmi kānv iyam //
«ឱ ព្រាហ្មណ៍ ខ្ញុំក៏ស្គាល់ វិបាថា និង នន្ទិនី ជាមហេសីនៅក្នុងរាជវាំងផងដែរ។ ប៉ុន្តែ ឱ ព្រះគ្រូដ៏គួរគោរព រេវតីមិនស្ថិតនៅជាមួយខ្ញុំទេ; នាងរេវតីនេះជានរណា ដែលខ្ញុំត្រូវស្គាល់?»
{ "primaryRasa": "adbhuta", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The king’s insistence that Revatī is not ‘with him’ suggests that relationship is not merely physical proximity; recognition and responsibility are also forms of presence.
Narrative episode; not pañcalakṣaṇa.
The denial ‘she does not stay with me’ can be read as the departure of śrī (auspicious fortune) when discernment is clouded—an inner allegory of loss through delusion.