Shloka 43
Adhyaya 75 — The Fall and Restoration of Revatī Nakṣatra and the Birth of Raivata Manu
राजोवाच
त्वत्प्रसादादकुशलं न क्वचिन्मम सुव्रत ।
जातकौतूहलश्चास्मि मम भार्यात्र का मुने ॥
rājovāca
tvatprasādād akuśalaṃ na kvacin mama suvrata /
jātakautūhalaś cāsmi mama bhāryātra kā mune //
ព្រះរាជាបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ដោយព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ ឱ អ្នកមានវត្ដប្រកបដោយសុចរិត មិនមានអាក្រក់នៅទីណាសម្រាប់ខ្ញុំទេ។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំកើតចម្ងល់ថា ឱ ព្រះឥសី អ្នកណាជាព្រះមហេសីរបស់ខ្ញុំនៅទីនេះ ដែលព្រះអង្គបាននិយាយដល់?
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "adbhuta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The king attributes welfare to the sage’s spiritual power (prasāda) and admits confusion openly—an ethical posture of receptivity rather than ego.
Narrative setup for a moral-psychological episode; not pañcalakṣaṇa.
Curiosity arising amid ‘no misfortune’ suggests a subtler disorder: ignorance/forgetfulness can persist even when external conditions seem secure.