Shloka 1
Adhyaya 75 — The Fall and Restoration of Revatī Nakṣatra and the Birth of Raivata Manu
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणेऽथ तामसमन्वन्तरे चतुःसप्ततितमोऽध्यायः ।
पञ्चसप्ततितमोऽध्यायः—
मार्कण्डेय उवाच ।
पञ्चमोऽपि मनुर्ब्रह्मन् रैवतो नाम विश्रुतः ।
तस्योत्पत्तिं विस्तरशः शृणुष्व कथयामि ते ॥
iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe 'tha tāmasa-manvantare catuḥ-saptatitamo 'dhyāyaḥ | pañca-saptatitamo 'dhyāyaḥ— mārkaṇḍeya uvāca | pañcamo 'pi manur brahman raivato nāma viśrutaḥ | tasyotpattiṃ vistaraśaḥ śṛṇuṣva kathayāmi te ||
នៅទីនេះ បញ្ចប់ជំពូកទី ៧៤ ក្នុង ព្រះមារកណ្ឌេយ្យបុរាណ ដោយស្ថិតក្នុង តាមស មន្វន្តរៈ។ ឥឡូវ ចាប់ផ្តើមជំពូកទី ៧៥។ មារកណ្ឌេយ្យបាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រាហ្មណ៍ មនុទីប្រាំ មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះថា រៃវត។ ចូរស្តាប់ប្រវត្តិកំណើតរបស់គាត់ដោយលម្អិត; ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នក»។
FAQs
Purāṇic instruction is staged as lineage-knowledge transmitted respectfully from seer to inquirer. The emphasis on ‘vistara’ (detail) signals that cosmology is also pedagogy: careful listening is itself a dharmic act.
Manvantara (introducing the next Manu) and Vaṃśa/Vaṃśānucarita (promising the origin-story and lineage context of Raivata).
The chapter boundary (colophon) functions like a ritual transition: closing one cosmic ‘cycle-account’ before opening another, mirroring the mind’s need to ‘seal’ one understanding before receiving the next.