Shloka 36
Adhyaya 74 — King Svarashtra, the Deer-Queen’s Curse, and the Rise of Tamasa Manu
प्रसीदेति प्रसीदेति प्रणतायाः महामते ।
इत्थं लालप्यमानायाः स प्राह मुनिपुङ्गवः ॥
prasīdeti prasīdeti praṇatāyā mahāmate / itthaṃ lālapyamānāyāḥ sa prāha munipuṅgavaḥ //
នាងបានក្រាបចុះ ហើយនិយាយជាបន្តបន្ទាប់ថា «សូមមេត្តា សូមមេត្តា» ឱ បុរសប្រាជ្ញា ដោយការអង្វរដូច្នេះ ព្រះឥសីដ៏ឧត្តម—ដូចគោព្រៃក្នុងចំណោមឥសី—បាននិយាយ។
{ "primaryRasa": "karuna", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Persistent supplication is shown as the expected dharmic posture, but the narrative is poised to teach that some consequences—once set by potent speech—may not be negotiable.
Narrative ethics; not sarga/pratisarga/manvantara/vaṃśa.
The repetition of ‘prasīda’ mirrors repetitive devotional practice; the coming refusal underscores the need to seek the divine/inner refuge beyond fickle human authority.