Shloka 29
Adhyaya 71 — The King’s Remorse and the Sage’s Counsel on the Necessity of a Wife
मār्कण्डेय उवाच इत्युक्ते प्रणिपत्यैनमारुह्य स्यन्दनं ततः ।
उत्तमः पृथिवीपाल आजगाम निजं पुरम् ॥
mārkaṇḍeya uvāca ityukte praṇipatya enam āruhya syandanaṃ tataḥ | uttamaḥ pṛthivīpāla ājagāma nijaṃ puram ||
មារកណ្ឌេយៈបាននិយាយថា៖ ពេលពាក្យនេះត្រូវបាននិយាយរួច គាត់បានកោតគោរពគាត់ ហើយឡើងលើរទេះសង្គ្រាម។ បន្ទាប់មក ឧត្តមៈ អ្នកការពារផែនដី បានត្រឡប់ទៅកាន់ទីក្រុងរបស់ខ្លួនវិញ។
FAQs
Instruction is sealed by humility: the king’s bowing before departing underscores receptivity to dharmic counsel as a prerequisite for righteous governance.
Manvantara/Anucarita narrative sequencing—events in a Manu-era account, moving the story to the next chapter’s consequence.
Mounting the chariot after obeisance can symbolize that action (karma) should proceed only after alignment with higher principle (dharma/ācārya-vākya).