Shloka 23
Adhyaya 40 — The Yogin’s Impediments (Upasargas), Subtle Concentrations, and the Eight Siddhis
यस्मिन् यस्मिंश्च कुरुते भूते रागं महीपते ।
तस्मिंस्तस्मिन् समासक्तिं संप्राप्य स विनश्यति ॥
yasmin yasmiṃś ca kurute bhūte rāgaṃ mahīpate /
tasmiṃs tasmin samāsaktiṃ saṃprāpya sa vinaśyati
ឱ ព្រះមហាក្សត្រ សត្វ ឬធាតុណាដែលមនុស្សបង្កើតរាគៈ (ការចងចិត្ត) ទៅលើវា នោះឯងគេត្រូវបានចងដោយការកាន់ជាប់ក្នុងវត្ថុនោះ ហើយដោយការកាន់ជាប់នោះ គេធ្លាក់ចុះទៅកាន់វិនាស (ការធ្លាក់ចុះផ្លូវធម៌)។
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "karuna", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Attachment itself becomes the chain: the mind takes the form of what it clings to, and thus loses freedom. The verse teaches vigilance over desire as the root of repeated suffering.
An ethical-yogic instruction (ācāra/upadeśa) embedded in Purāṇic narration, not a direct Pancalakṣaṇa item.
‘Whatever one attaches to’ implies the mind’s laya (dissolution/absorption) into objects; absorption without discernment becomes bondage, whereas yogic absorption with viveka becomes liberation.