Shloka 1
Adhyaya 3 — The Dharmapakshis’ Past-Life Curse and Indra’s Test of Truthfulness
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे चटकॊत्पत्तिर्नाम द्वितीयोऽध्यायः । तृतीयोऽध्यायः । मार्कण्डेय उवाच । अहन्यहनि विप्रेन्द्र स तेषां मुनिसत्तमः । चकाराहारपयसाऽ तथा गुप्त्या च पोषणम् ॥
iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe caṭakotpattirnāma dvitīyo 'dhyāyaḥ | tṛtīyo 'dhyāyaḥ | mārkaṇḍeya uvāca | ahanyahani viprendra sa teṣāṃ munisattamaḥ | cakārāhārapayasā tathā guptyā ca poṣaṇam ||
ដូច្នេះ ចប់ជំពូកទី២ នៃ ព្រះមារកណ្ឌេយបុរាណ ដ៏មានកិត្តិយស ដែលហៅថា «ប្រភពកំណើតនៃចាប (Caṭaka)»។ ឥឡូវ ចាប់ផ្តើមជំពូកទី៣។ មារកណ្ឌេយបាននិយាយថា៖ «រៀងរាល់ថ្ងៃ ឱ អ្នកប្រាហ្មណ៍ដ៏ប្រសើរ ឥសីដ៏ឧត្តមក្នុងចំណោមពួកគេ បានផ្តល់អាហារបំប៉ន—ឲ្យអាហារ និងបាយទឹកដោះ (pāyasa)—ហើយក៏ថែរក្សាពួកគេដោយការការពារ និងការយាមប្រុងប្រយ័ត្ន»។
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "karuna", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Dharma is shown as consistent, daily responsibility: true merit lies not in a single grand act but in sustained care—feeding, protecting, and fostering those placed under one’s charge.
This verse is not directly sarga/pratisarga/vamśa/manvantara/vamśānucarita data; it belongs mainly to vamśānucarita-style narrative ethics (illustrative conduct within a story) and supports purāṇic dharma instruction.
‘Food (āhāra) + sweet nourishment (pāyasa) + protection (gupti)’ forms a triad of sustaining life: material support, affectionate strengthening, and safeguarding—symbolically the threefold maintenance of embodied beings (śarīra, prāṇa, and security) through sattvic stewardship.