Shloka 20
Virāṭa-parva Adhyāya 54 — Missile-Exchange and Tactical Redirection
Arjuna, Aśvatthāman, Karṇa
स पाण्डवं द्वादशभि: पृषत्कै- वैंकर्तन: शीघ्रमथो जघान । विव्याध गात्रेषु हयांश्व सर्वान् विराटपुत्रं च करे निजघ्ने
sa pāṇḍavaṃ dvādaśabhiḥ pṛṣatkaiḥ vaikarṭanaḥ śīghram atho jaghāna | vivyādha gātreṣu hayāṃś ca sarvān virāṭaputraṃ ca kare nijaghne ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ វៃករតនៈ (ករណៈ) ដោយសេចក្តីសម្រេចចិត្តយុទ្ធដ៏រហ័ស បានបាញ់ព្រួញដប់ពីរដើមប៉ះពាល់ អរជុន កូនបណ្ឌុ។ បន្ទាប់មក គេបានចាក់ឲ្យរបួសសេះទាំងអស់តាមអវយវៈ ហើយក៏វាយឲ្យរបួសធ្ងន់លើដៃរបស់ ឧត្តរ កូនវិរាតផងដែរ។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញភាពតឹងរឹងនៃជំនាញលើសមរភូមិ—ដែលល្បឿន និងវីរភាពកំណត់លទ្ធផល ខណៈសង្គ្រាមធំធេងសាកល្បងការអត់ធ្មត់ កាតព្វកិច្ច និងការពារសម្ព័ន្ធមិត្ត។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield dimension of kṣatriya-dharma: speed, precision, and effectiveness in combat, alongside the moral weight of protecting one’s side and allies. It frames prowess as a tool within a larger ethical struggle rather than mere violence.
Karna rapidly wounds Arjuna with twelve arrows, pierces the horses drawing Arjuna’s chariot, and strikes Uttara—Virāṭa’s son—on the hand, intensifying the chariot-battle and putting Arjuna’s party under immediate pressure.