Shloka 28
Virāṭa-parva Adhyāya 13 — Kīcaka’s Proposition and Draupadī’s Dharmic Refusal
क्षेपणै्मुष्टिभिश्वैव* * वराहोद्धूतनि:स्वनै:३ | तलैरवजनिपातैश्वरं प्रसृष्ठाभिस्तथैव" च,कभी दोनों दोनोंको बलपूर्वक पीछे हटाते और मुक्कोंसे एक-दूसरेकी छातीपर चोट करते थे। कभी एकको दूसरा अपने कंधेपर उठा लेता और उसका मुँह नीचे करके घुमाकर पटक देता था, जिससे ऐसा शब्द होता; मानो किसी शूकरने चोट की हो। कभी परस्पर तर्जनी और अँगूठेके मध्यभागको फैलाकर चाँटोंकी मार होती और कभी हाथकी अंगुलियोंको फैलाकर वे एक- दूसरेको थप्पड़ मारते थे
kṣepaṇair muṣṭibhiś caiva varāhoddhūta-niḥsvanaiḥ | talair avajani-pātaiś caivaṃ prasṛṣṭābhis tathaiva ca ||
វៃសម្បាយណៈបាននិយាយថា៖ ពួកគេប្រយុទ្ធជិតស្និទ្ធ—រុញ និងវាយដោយកណ្តាប់ដៃ ដែលសំឡេងក្រហឹមរឹងរូស ដូចសត្វជ្រូកព្រៃត្រូវរំញ័រឲ្យកំហឹង។ ពេលខ្លះ ម្នាក់បង្ខំរុញម្នាក់ទៀតឲ្យថយក្រោយ; ពេលខ្លះ ពួកគេវាយទ្រូងគ្នាដោយកណ្តាប់ដៃ។ ម្តងម្កាល ម្នាក់លើកម្នាក់ទៀតដាក់លើស្មា បង្វិលឲ្យមុខចុះក្រោម ហើយបោកចុះដីដោយសំឡេងផ្ទុះខ្លាំង។ ពេលខ្លះទៀត ពួកគេប្តូរគ្នាវាយដោយដៃបើក—ទះដោយម្រាមដៃបើកចំហ និងវាយដោយបាតដៃយ៉ាងមុត—ម្នាក់ៗសាកល្បងកម្លាំង និងចិត្តរឹងមាំរបស់ម្នាក់ទៀត ក្នុងការប្រកួតកម្លាំងរាងកាយសុទ្ធ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the raw, embodied dimension of kṣātra (martial) life: strength, endurance, and technique are tested through controlled yet violent engagement. Ethically, it underscores how prowess can be displayed without weapons, emphasizing discipline and resilience rather than deceit.
Vaiśampāyana describes a fierce hand-to-hand struggle: the fighters shove, punch, slap with open palms, lift and slam each other, and the impacts resound—likened to the harsh noise of an enraged boar.