Virāṭa-parva Adhyāya 13 — Kīcaka’s Proposition and Draupadī’s Dharmic Refusal
वीरौ परमसंहृष्टावन््योन्यजयकाड्क्षिणौ | आसीत् सुभीम: सम्पातो वज्रपर्वतयोरिव
vaiśampāyana uvāca | vīrau paramasaṁhṛṣṭāv anyonyajayakāṅkṣiṇau | āsīt subhīmaḥ sampāto vajraparvatayor iva ||
វៃសម្បាយនៈបានមានពាក្យថា៖ វីរបុរសទាំងពីរ សប្បាយរីករាយ និងម្នាក់ៗប្រាថ្នាចង់ឈ្នះម្នាក់ទៀត បានបុកចូលគ្នាដោយការរត់ប្រញាប់ដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច—ដូចការប៉ះទង្គិចរវាងវជ្រៈ និងភ្នំ។ ខគម្ពីរនេះបង្ហាញពីភាពស្រវឹងនៃជ័យជម្នះក្នុងសង្គ្រាម ខណៈដែលបញ្ចេញសញ្ញាអំពីផលវិបាកធ្ងន់ធ្ងរ ពេលសមត្ថភាពត្រូវបានជំរុញដោយតែបំណងចង់គាបសង្កត់។
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how the thirst for victory can intensify conflict: even noble warriors, when driven by mutual conquest, generate a terrifying force. It implicitly invites reflection on restraint and the ethical weight of martial ambition.
Two warriors, thrilled and intent on defeating one another, charge into a fierce clash. Their encounter is compared to the impact of a thunderbolt against a mountain, emphasizing the violence and magnitude of the moment.