Shloka 106
युधिष्ठिरस्य अर्जुनप्रेषण-युक्तिवर्णनम् | Yudhiṣṭhira’s Rationale for Sending Arjuna and Request to Dhaumya
अभिगम्य नरश्रेष्ठ स्वर्गलोके महीयते । भारत! पुरुषरत्न! सुगन्धा
abhigamya naraśreṣṭha svargaloke mahīyate | bhārata! puruṣaratna! sugandhā śatakumbhā tathā pañcayajñā tīrthaṁ gatvā mānavaḥ svargaloke pratiṣṭhito bhavati | maṇināgaṁ tato gatvā gosahasraphalaṁ labhet ||
ឱ បុរសប្រសើរបំផុត! អ្នកណាដែលទៅដល់ទីរមណីយដ្ឋានបរិសុទ្ធទាំងនេះ នឹងត្រូវបានគោរពកិត្តិយសនៅក្នុងលោកសួគ៌។ ឱ ភារត! ឱ មនុស្សដូចរតនៈ! ដោយទៅកាន់ទីរមណីយដ្ឋានឈ្មោះ សុគន្ធា, សតកុម្ភា និង បញ្ចយជ្ញា មនុស្សម្នាក់នឹងបានស្ថិតមាំមួនក្នុងសួគ៌លោក។ បន្ទាប់មក ដោយទៅកាន់ទីរមណីយដ្ឋាន មណិនាគៈ អ្នកធម្មយាត្រានឹងទទួលបានបុណ្យស្មើនឹងការបរិច្ចាគគោមួយពាន់ក្បាល។
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that reverent pilgrimage to recognized tīrthas, undertaken with faith and discipline, is a dharmic act that yields great puṇya—described here as honor in heaven and merit comparable to major gifts (such as donating a thousand cows).
A speaker addresses a Bharata prince, listing specific pilgrimage sites (Sugandhā, Śatakumbhā, Pañcayajñā, and then Maṇināga) and stating the spiritual rewards gained by visiting them in sequence.