Shloka 29
न चाप्यधर्मे न सुहृद्विभेदने परस्वहारे परदारमर्शने । कदर्यभावे न रमेन्मन: सदा नृणां सदाख्यानमिदं विजानताम्
vaiśampāyana uvāca |
na cāpy adharme na suhṛd-vibhedane para-svahāre para-dāra-marśane |
kadarya-bhāve na ramen manaḥ sadā nṛṇāṃ sadākhyānam idaṃ vijānatām ||
វៃសម្បាយនៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ សូមឲ្យចិត្តរបស់អ្នកដែលយល់ដឹងពិត និងរក្សាទុករឿងមង្គលនេះជានិច្ច មិនរីករាយក្នុងអំពើទាំងនេះឡើយ—អធម៌ ការបង្កឲ្យមិត្តសហាយបែកបាក់ ការលួចយកទ្រព្យអ្នកដទៃ ការចូលទៅរកភរិយារបស់អ្នកដទៃ ឬការធ្លាក់ចូលក្នុងភាពកំណាញ់ទាបថោក។ ព្រោះអ្នកដែលរំលឹករឿងពិរោះនេះជានិច្ច បេះដូងមិនបែរទៅរកអំពើខុសទាំងនោះទេ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Constant remembrance and true understanding of an uplifting sacred narrative restrains the mind from key ethical lapses: unrighteousness, creating rifts among friends, stealing others’ property, violating marital boundaries, and miserly meanness.
Vaiśampāyana concludes or emphasizes the fruit (phalaśruti) of the preceding upākhyāna: those who keep this tale in mind are morally protected, as their minds do not incline toward specific forms of wrongdoing.