Shloka 22
एवमुक्तो गुडाकेश: प्रगृह्म सशरं धनु: । आमुक्तखड््गो मेधावी तत् सर: प्रत्यपद्यत,युधिष्ठिरके ऐसा कहनेपर निद्राविजयी बुद्धिमान् अर्जुन धनुष-बाण और खड़्ग लिये उस सरोवरके तटपर गये
yakṣa uvāca | evam ukto guḍākeśaḥ pragṛhya saśaraṃ dhanuḥ | āmuktakhaḍgo medhāvī tat saraḥ pratyapadyata ||
ពេលត្រូវបាននិយាយដូច្នោះ គុដាកេសៈ (អរជុន) អ្នកប្រាជ្ញ និងអ្នកឈ្នះលើការងងុយគេង បានកាន់ធ្នូជាមួយព្រួញ ហើយពាក់ដាវជាប់ចង្កេះ រួចដំណើរទៅកាន់បឹងនោះ។ ឈុតឆាកនេះបង្ហាញពីការត្រៀមខ្លួនដោយវិន័យ៖ ទោះនៅក្នុងភាពមិនប្រាកដ ក៏អ្នកមានធម៌ប្រព្រឹត្តដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន អត់ធ្មត់ និងត្រៀមរួចជាស្រេច មិនប្រញាប់ប្រញាល់ដោយអារម្មណ៍ឡើយ។
यक्ष उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined preparedness and self-mastery: Arjuna, described as wise and a conqueror of sleep, responds to a summons with alertness and restraint, embodying dharmic readiness rather than impulsive action.
After the Yaksha’s words, Arjuna arms himself—bow with arrows and a girded sword—and proceeds to the lake, setting up the ensuing confrontation in the Yaksha-prashna episode.