Shloka 2
Daśagrīva-boonāvaraṇa, Viṣṇv-avatāra-niyoga, Vānara-sahāya-janana, Mantharā-nirmāṇa
फलमूलाशनास्ते हि सुखारहँ दुःखमुत्तमम् प्राप्तकालमनुध्यान्त: सेहिरे वरपूरुषा:
phalamūlāśanās te hi sukhārhāṁ duḥkham uttamam | prāptakālam anudhyāntaḥ sehīre varapuruṣāḥ ||
ពួកគេរស់នៅដោយផ្លែឈើ និងឫសឈើ។ ទោះសមនឹងទទួលសុខស្រួល ក៏បុរសអភិជនទាំងនោះបានអត់ធ្មត់ទុក្ខលំបាកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ; ដោយគិតថា នេះជារដូវកាលដែលវាសនាកំណត់ឲ្យទទួលទុក្ខ ពួកគេបានទ្រាំទ្រឈឺចាប់ទាំងអស់ដោយស្ងៀមស្ងាត់ និងអត់ធ្មត់មាំមួន—ព្រោះម្នាក់ៗសុទ្ធតែជាបុរសឧត្តម។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
True nobility is shown by patient endurance: even those fit for comfort accept hardship when it is the rightful time, sustaining themselves simply and bearing suffering with reflection and self-restraint.
The narrator describes the exiled heroes living in the forest on fruits and roots, silently enduring intense difficulties while contemplating that this period of suffering has come by fate/time and must be borne with steadiness.