Shloka 146
Daśagrīva-boonāvaraṇa, Viṣṇv-avatāra-niyoga, Vānara-sahāya-janana, Mantharā-nirmāṇa
उदयास्तमनज्ञो हि न हृष्पति न शोचति । “नरश्रेष्ठी कोई भी इस जगत्में ऐसा सुख नहीं पाता, जिसका कभी अन्त न हो। उत्तम बुद्धिसे युक्त ज्ञानवान् पुरुष ही उत्पत्ति, स्थिति और लयके अधिष्ठानरूप परमात्माको जानकर कभी हर्ष और शोक नहीं करता है
udayāstamanajño hi na hṛṣyati na śocati |
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ អ្នកដែលមិនដឹងអំពីការឡើងនិងការធ្លាក់—មិនវាស់ជីវិតដោយការទទួលបាននិងការបាត់បង់—មិនរីករាយលើសកម្រិត និងមិនសោកស្តាយឡើយ។ ព្រោះឯអ្នកប្រសើរបំផុតក្នុងចំណោមមនុស្ស មិនមាននរណានៅលោកនេះទទួលបានសុខដែលមិនមានទីបញ្ចប់ទេ។ តែបុរសប្រាជ្ញា មានបញ្ញាល្អិតល្អន់ ស្គាល់ព្រះអាត្មាខ្ពស់បំផុត ជាមូលដ្ឋាននៃការកើត ការរស់នៅ និងការលាយបាត់; ដូច្នេះគាត់នៅឆ្ងាយពីទាំងសេចក្តីរីករាយ និងទុក្ខសោក។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Worldly happiness is impermanent; understanding the Supreme Self as the foundation of arising, abiding, and dissolution leads to equanimity beyond elation and grief.
Vaiśampāyana delivers a reflective instruction emphasizing steadiness of mind: the wise, grounded in knowledge of ultimate reality, do not swing between joy and sorrow amid changing circumstances.