Shloka 103
Daśagrīva-boonāvaraṇa, Viṣṇv-avatāra-niyoga, Vānara-sahāya-janana, Mantharā-nirmāṇa
तोषयन् प्रणिपातेन व्यासं पाण्डवनन्दन: । जब वे आसनपर बैठ गये तब पाण्डवोंका आनन्द बढ़ानेवाले युधिष्ठिर अपनी इन्द्रियोंको संयममें रखते हुए सेवाकी इच्छासे व्यासजीके पास ही बैठ गये और उनके चरणोंमें प्रणाम करके उन्होंने महर्षिको संतुष्ट किया
toṣayan praṇipātena vyāsaṃ pāṇḍavanandanaḥ | yathā te āsanopaviṣṭāḥ tadā pāṇḍavānām ānanda-vardhanaḥ yudhiṣṭhira indriyāṇi saṃyamya sevā-icchayā vyāsasyaiva samīpe upaviśya tasya pādayoḥ praṇamya maharṣiṃ toṣayām āsa |
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ យុធិષ્ઠិរ អ្នកនាំមកនូវសេចក្តីរីករាយដល់បណ្ឌវៈ បានធ្វើឲ្យព្រះឥសី វ្យាស ពេញចិត្ត ដោយកោតគោរពក្រាបនៅជើងរបស់ទ្រង់។ ពេលអ្នកដទៃអង្គុយលើអាសនៈរួចហើយ យុធិષ્ઠិរ—គ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់ខ្លួន និងមានចិត្តចង់បម្រើ—បានអង្គុយជិតវ្យាស ក្រាបថ្វាយបង្គំជើងឥសី ហើយដូច្នេះបានធ្វើឲ្យមហាឥសីពេញចិត្ត។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Approaching a spiritual elder should be marked by humility (praṇipāta), self-restraint (indriya-saṃyama), and a sincere wish to serve (sevā). Such conduct is presented as dharmic and as the proper foundation for receiving guidance.
After others have taken their seats, Yudhiṣṭhira sits near Vyāsa, controls his senses, and bows at the sage’s feet, thereby pleasing and honoring him.