Shloka 11
जयद्रथ-निग्रहः — Jayadratha Restrained, Shamed, and Released
एवमुक्तस्तु कर्णेन धार्तराष्ट्रो विशाम्पते । पुरोहितं समानाय्य वचन चेदमब्रवीत्
evam uktas tu karṇena dhārtarāṣṭro viśāmpate | purohitaṃ samānāyya vacanaṃ cedam abravīt |
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ ពេលត្រូវករណៈនិយាយដូច្នោះ កូនរបស់ធ្រឹតរាស្ត្រ គឺទុរយោធនៈ ឱ ម្ចាស់ប្រជាជន បានហៅព្រះបូជាចារ្យប្រចាំរាជវាំងមក ហើយនិយាយថា៖ «ឱ ព្រាហ្មណ៍ សូមអនុវត្តឲ្យខ្ញុំធ្វើយញ្ញៈដ៏ប្រសើរបំផុត គឺរាជសូយៈ តាមរបៀបត្រឹមត្រូវ និងតាមវិន័យ ដោយមានទក្ខិណាទានដ៏ល្អឥតខ្ចោះ»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how sacred rites can be invoked to legitimize worldly aims: a ruler seeks prestige through a grand sacrifice and generous fees, raising an ethical question—whether ritual is pursued for dharma and public good or for personal power and rivalry.
After Karṇa’s words of approval/encouragement, Duryodhana summons his royal priest and orders him to arrange the Rājasūya sacrifice properly, with rich dakṣiṇās, signaling his intent to assert sovereignty and status through Vedic ceremony.