Shloka 3
Draupadī’s Rebuke of Jayadratha and Dhaumya’s Admonition (Āraṇyaka-parva, Adhyāya 252)
त्वमल्पबुद्धया नृपते प्राणानुत्स्रष्टमर्हसि । अथवाप्यवगच्छामि न वृद्धा: सेवितास्त्वया
tvam alpabuddhyā nṛpate prāṇān utsraṣṭum arhasi | athavāpy avagacchāmi na vṛddhāḥ sevitās tvayā, nareśvara |
បាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! ដោយសារបញ្ញាខ្សោយ ទើបព្រះអង្គឥឡូវនេះចង់បោះបង់ជីវិត។ ឬមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំយល់ថា ព្រះអង្គមិនដែលស្និទ្ធស្នាល និងទទួលយកពាក្យណែនាំពីមនុស្សចាស់ទុំឡើយ ឱ អធិរាជនៃមនុស្ស»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A king should not abandon life out of confused or immature thinking; wise conduct is shaped by seeking the guidance and example of elders. The verse frames self-destruction as a failure of discernment and of proper mentorship.
Vaiśampāyana rebukes a king who is inclined to give up his life, attributing this impulse to ‘small-minded’ judgment and suggesting that the king’s lack of association with elders has left him without stabilizing counsel.