Shloka 11
Draupadī’s Rebuke of Jayadratha and Dhaumya’s Admonition (Āraṇyaka-parva, Adhyāya 252)
पादयो: पतितं वीरं विकृतं भ्रातृसौहदम् । बाहुभ्यां साधुजाताभ्यां दुःशासनमरिंदमम्
pādayoḥ patitaṃ vīraṃ vikṛtaṃ bhrātṛ-sauhṛdam | bāhubhyāṃ sādhujātābhyāṃ duḥśāsanam ariṃdamam ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់រវាងបងប្អូនត្រូវបានបំផ្លាញបែបខុសធម៌ វីរបុរសនោះបានដួលចុះនៅជើងរបស់គេ ហើយដោយដៃដ៏កើតពីវង្សល្អ បានចាប់ទុះសាសនៈ អ្នកបង្ក្រាបសត្រូវ។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញថា ពេលសាច់ញាតិរងការបំពុលដោយច្រណែន និងអំពើខុស វាប្រែក្លាយជាកម្លាំងជំរុញការបង្អាប់ និងហិង្សា មិនមែនការពារ និងទប់ស្កាត់ទេ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical inversion: when fraternal goodwill (bhrātṛ-sauhṛda) becomes corrupted, it no longer restrains aggression but fuels degrading acts. It implicitly warns that dharma in relationships depends on inner integrity; without it, even noble strength becomes an instrument of adharma.
The narrator describes a warrior falling at another’s feet and then physically taking hold of Duḥśāsana with his arms. The emphasis on 'corrupted brotherly affection' frames the action as arising from a twisted kinship dynamic rather than righteous protection.