Shloka 249
द्रौपदी-शैब्यसंवादः — Draupadī’s Identification and Counsel on Hospitality
इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि घोषयात्रापर्वणि दुर्योधनप्रायोपवेशे एकोनपजञ्चाशदधिकद्वधिशततमो< ध्याय:
iti śrīmahābhārate vanaparvaṇi ghoṣayātrāparvaṇi duryodhanaprāyopaveśe ekonapañcāśadadhikadvīśatatamo 'dhyāyaḥ
ដូច្នេះ ក្នុង «មហាភារតៈ» ដ៏បរិសុទ្ធ នៅក្នុង «វនបរវ»—ជាពិសេសផ្នែក «ឃោសយាត្រា» (ដំណើរទៅពិនិត្យហ្វូងគោ)—ជំពូកស្តីពីការសម្រេចចិត្តរបស់ទុរយោធនៈក្នុងការធ្វើអត់អាហាររហូតដល់ស្លាប់ បានបញ្ចប់៖ នេះជាជំពូកទី ២៤៩។ កថាបញ្ចប់នេះសម្គាល់ចំណុចបត់សំខាន់មួយ ដែលអហങ്കារ ការអាម៉ាស់ និងការប្រកួតប្រជែងនយោបាយ ជំរុញព្រះអង្គម្ចាស់មួយឲ្យឈានទៅរកភាពបំផ្លាញខ្លួនឯង ដាក់ឲ្យមានការប្រាប់បង្រៀន ការជ្រៀតចូល និងការពិនិត្យតាមធម៌ថា «ភាពអស់សង្ឃឹម» អាចក្លាយជាអាវុធបានដូចម្តេច។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The colophon highlights an ethical tension: when wounded pride and rivalry push a leader toward self-destruction, the act (prāyopaveśa) becomes morally charged—raising questions about rightful resolve versus manipulative despair, and the need for wise counsel to prevent adharma-driven extremes.
This is the chapter-ending colophon for the episode in which Duryodhana undertakes (or resolves upon) prāyopaveśa—fasting unto death—within the Ghoṣa-yātrā sequence of the Vana Parva, marking the close of the two-hundred-and-forty-ninth chapter.