Shloka 202
Guṇa-vibhāga and Prāṇa–Agni–Yoga Upadeśa (गुणविभाग तथा प्राण-अग्नि-योगोपदेश)
इति श्रीमहा भारते वनपर्वणि मार्कण्डेयसमास्यापर्वणि धुन्धुमारोपाख्याने दयधिकद्धिशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate vanaparvaṇi mārkaṇḍeyasamāsyāparvaṇi dhundhumāropākhyāne dadhikad-dhiśatatamo 'dhyāyaḥ
ដូច្នេះ បានបញ្ចប់ជំពូកទី «ពីររយនិង…» ក្នុង «វនបរវ» នៃ «មហាភារត» នៅក្នុងផ្នែកសង្ខេបព្រះវាចារបស់ «ម៉ារកណ្ឌេយ» ក្នុងរឿងរ៉ាវអំពី «ធុន្ធុម៉ារ»។ នេះជាកថាបិទជំពូក (colophon) សម្រាប់បញ្ជាក់ការបិទបញ្ចប់ និងដាក់ទីតាំងនិទានក្នុងស៊ុមធម៌ធំទូលាយ៖ ព្រះរាជធម៌គំរូ និងអំណាចតបស្យាដែលបម្រើការពារពិភពលោក។
उत्तड़क उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse itself does not teach through a new instruction; it frames the teaching by locating the episode within the Mahābhārata’s dharma-literature. The implied lesson is that exemplary action—especially the righteous use of royal and ascetic power—belongs to a larger moral narrative and is preserved as guidance for conduct.
This line signals the end of the chapter and identifies its placement: in the Vana Parva, within Mārkaṇḍeya’s summarized discourse section, specifically in the Dhundhumāra episode. It functions as a formal closing tag rather than a spoken line advancing the plot.