Shloka 183
प्रावृट्-शरत्-वर्णनम् — Description of the Monsoon and Autumn; Sarasvatī in the Pāṇḍavas’ Exile
भीमसेनस्य नादेन व्यमुठ्जन्त गुहा भयात् वनमें घूमते हुए भीमसेनका बलाभिमान दीर्घकालसे बहुत बढ़ा हुआ था। उस समय उनकी सिंह-गर्जनासे महान् बलशाली गजराज और मृगराज भी भयसे अपना स्थान छोड़कर भाग गये
bhīmasenasya nādena vyamuñjanta guhā bhayāt
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ ដោយសារសំឡេងគំហុកដ៏ខ្លាំងរបស់ភីមសេនៈ រូងភ្នំទាំងឡាយត្រូវបានទុកចោលដោយភ័យ។ អស់រយៈពេលយូរ ភីមបានដើរល្បាតក្នុងព្រៃ ហើយមោទនភាពលើកម្លាំងរបស់ខ្លួនក៏កើនឡើងមិនឈប់។ នៅពេលនោះ សូម្បីតែដំរីមហាបល និងសត្វមហារាជនៃព្រៃ—សីហៈ—ក៏រត់ចាកចេញពីទីកន្លែងរបស់ខ្លួន ដោយរង្គើរពីសំឡេងដូចសីហៈរបស់គាត់។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the overwhelming force of Bhīma’s power and suggests an ethical caution: strength and self-confidence, when allowed to grow into unchecked pride, can generate fear and disturbance around oneself; true mastery includes restraint.
As the Pāṇḍavas live in the forest, Bhīma roars like a lion; the sound is so terrifying that even creatures sheltering in caves—and, by context, powerful elephants and lions—abandon their places and flee in fear.