Shloka 40
Adhyāya 168: Arjuna’s counters to māyā-rains and the onset of darkness
Nivātakavaca engagement
व्यायामं मुष्टिभि: कृत्वा तलैरपि समागतै: । अपाययंश्व तद् भूत॑ निश्रचेष्टमगमं महीम्
vyāyāmaṁ muṣṭibhiḥ kṛtvā talair api samāgataiḥ | apāyayaṁś ca tad bhūtaṁ niśceṣṭam agamaṁ mahīm ||
អర్జុនបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានប្រយុទ្ធជាមួយសត្វនោះ ដោយវាយដោយកណ្ដាប់ដៃ និងដោយបាតដៃពេលយើងចូលជិតគ្នា; ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចគ្រប់គ្រងវាបានឡើយ។ ត្រូវបានវាឈ្នះ ខ្ញុំក្លាយជាមិនអាចចលនា ហើយដួលទៅលើដី។ បន្ទាប់មក ឱ ព្រះមហាក្សត្រ សត្វអស្ចារ្យនោះសើច ហើយនៅពេលខ្ញុំកំពុងមើល វាបាត់ខ្លួននៅទីនោះជាមួយនារីទាំងឡាយ»។
अजुन उवाच
Educational Q&A
Even a great warrior’s strength has limits; the episode underscores humility and discernment—physical force alone cannot master every situation, especially when confronting the uncanny or divinely protected.
Arjuna describes a close-quarters struggle in which he strikes with fists and palms but fails to subdue a supernatural being; he is rendered helpless and falls, after which the being laughs and vanishes along with the women present.