Shloka 40
Kṛṣṇa at Duryodhana’s House: Refusal of Hospitality and Departure to Vidura (कृष्णस्य धार्तराष्ट्रनिवेशनगमनम्)
चित्रयोधी च नकुलो महेष्वासो महाबल: । कच्चित् सकुशली कृष्ण वत्सो मम सुखैधित:
vaiśampāyana uvāca |
citrayodhī ca nakulo maheṣvāso mahābalaḥ |
kaccit sakuśalī kṛṣṇa vatso mama sukhaiḍhitaḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «ហើយនាគុល—អ្នកជំនាញក្នុងសិល្បៈចម្បាំងដ៏អស្ចារ្យ ជាអ្នកបាញ់ធ្នូដ៏ឧត្តម និងមានកម្លាំងមហិមា—ឱ ក្រឹෂ್ಣ! កូនជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំសុខសប្បាយដែរឬ? តើគាត់បានលូតលាស់ និងរីកចម្រើនក្នុងសុខសាន្តក្រោមការថែទាំរបស់ខ្ញុំដែរឬ?»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even amid impending conflict, the epic foregrounds humane concern: asking after another’s welfare—especially of the young and those bound by duty—reflects dharma as compassion, responsibility, and relational care, not merely strategy.
In the Udyoga Parva’s pre-war exchanges, an elder (speaking through Vaiśampāyana’s narration) anxiously inquires of Kṛṣṇa about Nakula’s safety and flourishing, praising his martial excellence while expressing parental affection and concern.